หยิบบุหรี่ห่อหนึ่งออกมาจากมิติพกพา ดึงออกมามวนหนึ่งคาบไว้ที่ริมฝีปาก จุดไฟ สูดควันสีจางที่ลอยเอื่อยขึ้นมา
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วอัดควันลงปอดอย่างช่ำชอง ก่อนปล่อยให้ควันค่อย ๆ พวยพุ่งออกจากจมูกและปาก เส้นประสาทที่ตึงเครียดค่อยผ่อนคลายลง
แผนการหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างชัดเจน: กลับไปยังโกดังวอลมาร์ทที่อยู่อีกฝั่งของกำแพง แล้วเก็บเสบียงให้ได้มากที่สุด
คิดได้ก็ลงมือทันที หลังดับบุหรี่แล้ว เย่โม่ก็เริ่มออกปฏิบัติการ
ตอนนี้ใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าแล้ว พอฟ้ามืดอันตรายก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เขาหยิบชะแลงกับโล่ป้องกันออกมาจากมิติพกพา ตามด้วยตะปูเหล็กสิบกว่าดอก พลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุควบคุมให้ลอยอยู่ข้างกาย พร้อมพุ่งโจมตีได้ทุกเมื่อ จากนั้นเขาก็ออกจากห้องไปทันที
เย่โม่ก้าวออกจากห้องหมายเลข 601 พลังจิตตรวจจับแผ่ขยายออกไปในชั่วพริบตา ครอบคลุมพื้นที่ในรัศมีเกิน 100 เมตร
โถงทางเดินเงียบสงัด ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่น้อย
ภายในชุมชน ซอมบี้ทั้งสี่อาคารของตึกห้า รวมถึงซอมบี้สิบกว่าตัวที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางด้านล่าง ถูกเขากวาดล้างไปจนหมดแล้ว
ถึงอย่างนั้นเย่โม่ก็ยังไม่กล้าประมาท ซอมบี้ธรรมดาไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเขา
สิ่งที่เขาต้องระวังมีเพียงสัตว์ซอมบี้
แมวซอมบี้กับหมาซอมบี้พวกนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก ทั้งยังถนัดลอบโจมตี หากมันซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้หรือเรือนยอดไม้หนาทึบแล้วจู่โจมขึ้นมา ย่อมเป็นภัยร้ายแรง
ที่จริง ต่อให้บาดเจ็บบ้างก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ด้วยความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองที่มีอยู่ตอนนี้ สิ่งที่เขากลัวคือการติดเชื้อต่างหาก
เมื่อเดินออกจากอาคาร ทั้งชุมชนดูปลอดภัย แต่เขตเมืองเจียงเฉิงนอกกำแพงกลับเป็นอีกภาพหนึ่งโดยสิ้นเชิง
เสียงคำรามแหบพร่าบาดหูของซอมบี้ดังต่อเนื่องสลับกันไปมา ลอยมาตามสายลมไม่ขาดหาย