“อ๊ะ!” เสียงอุทานแผ่วเบาพลันดังขึ้น ทว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงก็คือ นั่นเป็นเสียงของเด็กสาวคนหนึ่ง
อวี๋หย่งหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นเด็กสาวในชุดขาวยืนอยู่ไม่ไกล นางมองเขาด้วยความตกใจและทำอะไรไม่ถูก
ตรงนั้นเป็นบริเวณที่แสงอาทิตย์สาดส่อง ร่างในชุดขาวของนางตัดกับผิวเนียนผ่อง เส้นผมดำขลับและผ้าคลุมหน้าพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลม ดวงตาใสกระจ่างปราศจากมลทิน ราวกับนางเซียนที่พลัดหลงเข้ามาในโลกมนุษย์
“ท่าน...ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” เด็กสาวถามอย่างลังเล
ไม่รู้เพราะเหตุใด อวี๋หย่งหนิงจึงละสายตาจากนางไม่ได้
บนตัวนางคล้ายมีบางอย่างที่ดึงดูดใจผู้คนเป็นพิเศษ
“ช่วยข้าด้วย” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า
เด็กสาวยืนลังเลอยู่ที่เดิม ก้มมองเขาด้วยดวงตาสะอาดบริสุทธิ์
“ช่วยข้าด้วย” อวี๋หย่งหนิงเอ่ยซ้ำ
“ท่านวางกระบี่ลงก่อน...” เด็กสาวกล่าว
อวี๋หย่งหนิงทำตาม วางกระบี่ลง
เด็กสาวจึงเดินเข้ามาหาเขา
หัวใจของอวี๋หย่งหนิงเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะห่างที่ลดลงของนาง
แต่เขาไม่รู้เลยว่า เสียงกรีดร้องของเหล่าผู้อ่านก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะห่างที่สืออู้ชิงขยับเข้ามา
【สวยมาก! คนสวยมาแนบชิดกัน...เดี๋ยวก่อน ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าอยู่หน่อย ๆ】
【บ้าเอ๊ย ๆ ๆ คนนี้สืออู้ชิงใช่ไหมเนี่ย?!!】
【ใช่นางจริง ๆ ด้วย! ดูคำบรรยายดวงตาสิ เหมือนซูหลิงไม่มีผิด! แต่ซูหลิงยังอยู่หอนางโลมไม่ใช่หรือ!】
【ไม่จริงน่า? นางร้ายคนนี้เจอผู้ชายทีไรก็เข้าหาเขาทุกทีหรือไง? แม้แต่สามีหนิงหนิงก็ไม่เว้น!】