ส่วนสืออู้ชิงนั้น ที่นั่งของนางอยู่ข้างกายอ๋องฉี เมื่อนั่งอยู่ตรงนั้นก็สามารถมองเห็นผู้คนเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน
แต่ในขณะเดียวกัน ทุกอิริยาบถของนางก็ล้วนอยู่ในสายตาของผู้คนเบื้องล่างเช่นกัน
ฉีหลวนแทบไม่ได้พูดคุยกับเหล่าขุนนางที่เข้ามาประจบสอพลอเขา กลับเอาแต่สนทนาเสียงเบากับนาง เพราะเกรงว่านางจะเบื่อหน่าย
สืออู้ชิงคุยกับเขาพลางลอบสังเกตผู้คนเบื้องล่างไปด้วย
หากเห็นผู้ใดมีท่าทีคล้ายรู้จักนางเอก และเข้าใจว่านางเป็นนางเอกจนคิดจะเข้ามาพูดคุยด้วย นางก็จะหันไปสนทนากับฉีหลวนทันที เพื่อทำให้คนเหล่านั้นล่าถอย
ด้วยเหตุนี้ กระทั่งฮ่องเต้เสด็จมาถึง ก็ไม่มีใครเข้ามาพูดคุยกับนางเลย
สืออู้ชิงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนฉากขายหน้าที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้... ช่างเถอะ ไม่เห็นเป็นไร ฉันก็เป็นแค่ตัวประกอบที่คอยดำเนินเรื่องให้ได้ฉากเด่นเท่านั้น
ตราบใดที่ฉันไม่อับอาย คนที่อับอายก็ไม่ใช่ฉัน
สืออู้ชิงพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี ขอพระสนมทรงพระชนมายุพันปี พัน ๆ ปี”
สืออู้ชิงคำนับตามทุกคน
“ลุกขึ้นเถิด”
หลังตรัสจบ ฮ่องเต้กลับมิได้เสด็จไปยังที่ประทับของพระองค์ในทันที หากเดินมาทางฉีหลวน
ฮ่องเต้มีพระชนมายุห่างจากฉีหลวน 6 ปี ปีนี้ยังไม่ถึง 30 ชันษา นับว่ายังทรงพระเยาว์นัก อีกทั้งอำนาจยังหล่อหลอมให้พระองค์มีบารมีน่าเกรงขามและสูงศักดิ์ พระพักตร์หล่อเหลา จึงมีสตรีไม่น้อยแอบมีใจให้และคิดอยากเข้าวังหลัง
“น้องฉี ช่วงนี้สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ต้องให้หมอหลวงตรวจดูอีกสักครั้งหรือไม่” ฮ่องเต้ตบไหล่ฉีหลวน แสดงท่าทีห่วงใยอย่างยิ่ง
ผู้คนเบื้องล่างต่างลอบคิดว่าฝ่าบาทกับอ๋องฉีสนิทสนมกันประหนึ่งพี่น้องแท้ ๆ โดยไม่รู้เลยว่าในใจของทั้งสองต่างซ่อนเจตนาสังหารเอาไว้
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงห่วงใย ร่างกายของกระหม่อมยังไม่หายดี ทว่าช่วงนี้ตั้งใจพักฟื้น อาการก็ดีขึ้นไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ” ฉีหลวนกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา