“……” สืออู้ชิง
“……” สืออู้ชิง
อ๊ากกก พระเอกคนนี้หูตึงหรือไง!
เขาได้ยินอะไรไปกันหมดเนี่ย!
นางบอกว่าจะช่วยกินให้ เขากลับฟังเป็นจะกินนาง…
สืออู้ชิงพูดไม่ออก จึงหันหน้าหนี คว้าขนมมากินเองเสียเลย
ฉีหลวนเพิ่งรู้ตัวว่าตนพูดอะไรออกไปเมื่อครู่ “……”
“แค่ก” ฉีหลวนแก้ตัว “หลิงหลิง ขอโทษ ข้าฟังผิดไป”
สืออู้ชิงไม่อยากคุยกับเขานัก จึงแสร้งทำเป็นเขิน หันหลังให้เขา ไม่ว่าเขาจะพูดสิ่งใดก็ไม่สนใจ เอาแต่กินอย่างเอร็ดอร่อย
ว่าไปแล้ว ขนมรสชาตินี้อร่อยจริง ๆ ด้วย!
“หลิงหลิง” ชายหนุ่มจิ้มเอวนางเบา ๆ
“หลิงหลิง…” ชายหนุ่มเรียกอีกครั้ง
“หลิงหลิง จะกินอีกชิ้นหรือไม่?” มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเรียวยาวของเขายื่นขนมมาให้อีกชิ้น
สืออู้ชิงลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะหันกลับมาแล้วเอ่ยเสียงเบา “อาหลวน คราวหน้าตั้งใจฟังข้าพูดหน่อย”
จากนั้นนางก็รับขนมมา
ฉีหลวนพยักหน้า แววตาเปี่ยมรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด
สืออู้ชิงเพิ่งกินขนมชิ้นนี้หมด รถม้าก็จอดลง
ถึงแล้ว
ฉีหลวนลงจากรถม้าก่อน แล้วยื่นมือมาประคองนางลงมา
ขันทียืนรอทั้งสองอยู่ข้าง ๆ ครั้นเห็นพวกเขาลงมา ก็ยิ้มประจบแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง พระชายา เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”