สืออู้ชิงถูกทุกคนจับจ้อง สีหน้าเผยความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ในเมื่อคุณชายเซียวถามแล้ว เช่นนั้นพระชายาผู้นี้ก็ขอกล่าวความเห็นสักหน่อย”
“เสียงพิณขององค์หญิงกังวานสูงส่ง เปี่ยมด้วยปณิธานทะยานเมฆา ท่วงทำนองช่วงท้ายหนักแน่นประดุจนกน้อยปรารถนาจะประชันความสูงกับฟากฟ้า ฟังแล้วชวนให้หัวใจฮึกเหิม เพียงเพลงสั้น ๆ บทเดียวก็สัมผัสได้ถึงปณิธานอันสูงส่งและความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อขององค์หญิง แม้ผู้อื่นจะเลียนแบบท่วงทำนองนี้ได้ แต่รสสัมผัสของเสียงพิณนั้นกลับเลียนแบบซ้ำไม่ได้”
ทุกคนฟังจนตะลึงงัน หากเมื่อครู่พวกเขาไม่ได้ยินเสียงพิณขององค์หญิงใหญ่ด้วยหูตนเอง ทั้งยังเคยแอบตำหนิอยู่ในใจ เกรงว่าป่านนี้คงเชื่อจริง ๆ แล้วว่าองค์หญิงใหญ่บรรเลงพิณได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!
พระชายาฉีผู้นี้ช่างพูดจาเหลวไหลได้จริง ๆ!
แต่ก่อนทุกคนได้ยินเพียงว่าคุณหนูใหญ่สกุลสือเพียบพร้อมด้วยความรู้และมารยาท นึกไม่ถึงว่านางจะมีวาทศิลป์เป็นเลิศ ทั้งยังมีความสามารถในการกล่าวคำเท็จหน้าตาเฉยเช่นนี้ด้วย!
“คุณชายเซียว ท่านว่าจริงหรือไม่?” สืออู้ชิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะยิ้มให้เซียวฉือ