“คนมา! ไปยกพิณมาอีกตัว!” ยังไม่ทันที่สืออู้ชิงจะเอ่ยปาก องค์หญิงใหญ่ก็ออกคำสั่งไปแล้ว
คราวนี้สืออู้ชิงจะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว อย่างไรเสียองค์หญิงก็มีรับสั่งให้ยกพิณมาแล้ว หากนางยังปฏิเสธอีกในตอนนี้ ก็เท่ากับหักหน้าราชวงศ์อย่างโจ่งแจ้ง
สืออู้ชิงเริ่มจำลองความคิดที่ตนควรจะมี——
ไม่ได้ นางจะถูกเปิดโปงในเวลานี้ไม่ได้เด็ดขาด
หากถูกเปิดโปงตอนนี้ ทั้งท่านพ่อท่านแม่ รวมถึงพี่ชาย ทั้งสกุลสือจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
นางยอมพลัดพรากจากพี่สาวชั่วชีวิต ยอมให้คนในครอบครัวเข้าใจผิด ใช้ฐานะของผู้อื่นเข้าจวนอ๋องเพียงลำพังเพื่อเผชิญทางตาย ก็เพื่อปกป้องสกุลสือไว้มิใช่หรือ?
หากวันนี้ถูกเปิดโปง ทุกสิ่งที่นางทำมาจะมีความหมายอะไร?
นางจะกลายเป็นคนที่ทำร้ายสกุลสือเสียเอง!
แต่ความตั้งใจแรกของนางคือไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวด ยิ่งไม่อยาก……ไม่อยากให้พี่สาวต้องเดินเข้าสู่ทางตายในจวนอ๋องฉี
พี่สาวดีถึงเพียงนั้น ควรได้เดินอยู่ใต้แสงตะวันอย่างอิสระเสรี ไม่ต้องเผชิญลมฝนตลอดไป มุมปากประดับรอยยิ้มอ่อนโยนสดใส
หากตนถูกเปิดโปง ทุกอย่างก็จบสิ้น พี่สาวก็จะต้องตายไปด้วย
ในดวงตาของหญิงสาวฉายแววตื่นตระหนกและหวาดกลัววูบหนึ่ง
สือซูหลิงเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา นางมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา อยากได้ฐานะของนาง ก็ต้องรับผลที่ตามมา!
ตอนนี้เริ่มลนแล้วหรือ? ตอนแย่งที่ของนางไป ไฉนไม่คิดว่าจะมีวันนี้?