“……” สืออู้ชิงหลับตาลงอย่างอ่อนแรง หอบหายใจอยู่หลายครั้งจึงเอ่ยว่า “ข้าทราบแล้ว ต้องรบกวนท่านหมอหลวงแล้ว”
หมอหลวงพยักหน้า ขณะหมุนกายจากไป ในดวงตาก็อดฉายแววดูแคลนขึ้นมาหลายส่วนมิได้
องค์หญิงใหญ่ยิ่งไม่เกรงใจสักนิด “สือซูหลิง! เจ้าไม่อยากประลอง จึงแสร้งทำเช่นนี้หรือ? ข้าว่าฝีมือบรรเลงพิณของเจ้า ก็คงเป็นเพียงคำคุยโม้กระมัง! อยู่ในงานเช่นนี้ กลัวว่าจะเผยพิรุธ จึงไม่กล้าบรรเลงแล้วสินะ!”
ฉีหลวนโอบสืออู้ชิงไว้แน่น ประกายในดวงตาหงส์มืดหม่นและเย็นเยียบ “องค์หญิง พระชายาเป็นผู้อาวุโสของท่าน เวลาพูดจาควรระวังถ้อยคำสักหน่อย”
องค์หญิงถูกกลิ่นอายรอบกายเขาข่มขวัญจนใบหน้าซีดเผือด นางพึมพำอะไรเสียงเบา แต่ไม่กล้าเอ่ยปากอีก
แม้องค์หญิงจะหยุดพูดแล้ว ทว่าทุกคนทั่วท้องพระโรงกลับเห็นชัดเจน สืออู้ชิงไม่อยากบรรเลงพิณอย่างเห็นได้ชัด จึงแสร้งป่วย!
ก่อนหน้านี้ก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้นมาถึงหน้าโต๊ะพิณ ยังแกล้งปวดท้องอีก!
หรือกลัวคุณหนูเจี่ยน?
สายตาที่พวกเขามองสืออู้ชิงแปรเปลี่ยนเป็นพิกลยิ่ง ทั้งยังมีคนซ่อนแววดูหมิ่นไว้ในดวงตา
ท่ามกลางสายตาผิดแผกเหล่านั้น สืออู้ชิงซุกใบหน้าเข้ากับอ้อมอกฉีหลวน ดูราวกับรู้สึกอับอาย
ในเวลานั้นเอง ฮูหยินแห่งจวนเสนาบดีก็ก้าวออกมาจากฝูงชน แล้วค้อมกายลงต่อสืออู้ชิงอย่างหนักแน่น “ข้าน้อยทำตามข้อตกลงก่อนหน้า มาขอขมาพระชายาอ๋องฉี ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าน้อย ไม่ควรกล่าววาจาไม่ดีถึงพระชายาอ๋องฉี”
ฮูหยินเสนาบดีมีสีหน้าไม่สู้ดีอยู่แต่เดิมเพราะเรื่องของเสนาบดี บัดนี้สีหน้ายิ่งเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม แววตาเศร้าสร้อย ครั้นผู้คนเห็นนางขอขมาต่อบุตรสาวเช่นนี้ ต่างพากันตะลึงงัน!