ประตูห้องเปิดออก บ่าวสองคนยกพิณตัวหนึ่งเข้ามา
พวกเขาจัดวางพิณให้เรียบร้อย ก่อนคำนับสืออู้ชิง
“คารวะพระชายา พิณเจียวเหว่ยตัวนี้เป็นของที่ท่านอาจารย์หมิงซินมอบให้อ๋องเมื่อหลายปีก่อน ท่านอ๋องทราบว่าพระชายาทรงโปรดพิณ จึงสั่งให้พวกบ่าวนำมาถวายโดยเฉพาะ”
“ข้าชอบมาก ฝากขอบพระทัยท่านอ๋องแทนข้าด้วย” สืออู้ชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“พ่ะย่ะค่ะ” ทั้งสองถอยออกไป สืออู้ชิงมองตามแผ่นหลังของคนหนึ่ง คนผู้นี้ดูคล้ายองครักษ์คนสนิทของท่านอ๋อง
“พระชายา” เสี่ยวอี้กล่าวยิ้มแย้ม “ดูท่าท่านอ๋องจะทรงใส่พระทัยพระชายายิ่งนัก วันนี้เพียงนางบ่าวชั้นต่ำผู้นั้นเอ่ยถึง ท่านก็ส่งพิณเลื่องชื่อเช่นนี้มาให้พระชายาแล้ว”
สืออู้ชิงยิ้มอย่างไม่รีบร้อน “ย่อมเป็นเช่นนั้น รูปโฉมของพระชายาผู้นี้เลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวง ท่านอ๋องจะทรงตกหลุมรักข้าก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา”
อืม บทพูดชวนกระอักกระอ่วนจริง ๆ — ฉันแอบบ่นในใจ
เสี่ยวอี้กลับพยักหน้าคล้อยตามไม่หยุด
หลังจากเรื่องนี้เกิดขึ้น สืออู้ชิงก็ไม่ออกจากห้องอีกเลยตลอดทั้งวัน แม้จะยังใคร่รู้อยู่บ้างเกี่ยวกับโลกใบนี้ก็ตาม
ยามเย็น สืออู้ชิงนั่งอยู่ข้างพิณ พลางพินิจมันอยู่ จู่ ๆ หน้าต่างผู้อ่านก็ปรากฏความเห็นเกี่ยวกับความคิดของเหลียนอีขึ้นมา
หืม? นางอดตั้งใจอ่านไม่ได้
【เหลียนอีน่าสงสารจริง ๆ นางพูดความจริงก็ไม่ได้ ไม่พูดก็ไม่ได้ ทำได้เพียงสาปแช่งสืออู้ชิงในใจให้ไปตาย】
【อะไรกัน! ทุกคน บ่าวหญิงคนนี้ใจเหี้ยมเกินไปแล้ว! วางยาพิษในอาหารตรง ๆ เลย!】
【อย่ากังวลไป เหลียนอี ลุยเลย วางยาให้หญิงแพศยาจอมวางแผนตายไปซะ!】
วางยาพิษหรือ?
สืออู้ชิงรู้ทันทีว่ามุมมองของผู้อ่านกำลังติดตามเหลียนอีอยู่ และเหลียนอีกำลังจะนำอาหารมาให้นาง
นางพลันคิดแผนหนึ่งออก จึงลูบแก้มเบา ๆ เตรียมกอบโกยค่าความนิยมระลอกแรก!
……
อีกด้านหนึ่ง เหลียนอีถือถาดอาหารไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
คุณหนูยังไม่รู้ชะตากรรมเป็นตาย นางจะต้องให้สืออู้ชิงถูกฝังไปด้วย!
ในเมื่อการพูดความจริงจะพัวพันตระกูลสือ เช่นนั้นก็ให้สืออู้ชิงตายในจวนอ๋องเสียเถิด!
ชีวิตต่ำต้อยของนางตายไปก็ไร้ค่า ขอเพียงแก้แค้นให้คุณหนูได้ ต่อให้ต้องตายเดี๋ยวนี้ก็ไม่เป็นไร!
เหลียนอีมองห้องที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนกลับคืนสู่ท่าทีขลาดกลัวและระมัดระวังดังเดิม
แม้เตรียมใจตายไว้แล้ว หัวใจของนางก็ยังเต้นเร็วอยู่บ้างในยามนี้ ได้แต่หวังว่าสืออู้ชิงจะกินยาพิษซึ่งเดิมทีนางตั้งใจใช้ฆ่าตัวตายเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
เหลียนอีกำลังคาดหวัง ผู้อ่านเองก็เช่นกัน บัดนี้พวกเขาต่างเริ่มตื่นเต้นไปด้วย!
【ทำไมฉันรู้สึกว่าสืออู้ชิงเจ้าแผนการขนาดนั้น น่าจะจับพิรุธได้】
【ถ้าถูกจับได้ เหลียนอีคงแย่แน่】
【จะสำเร็จไหมนะ?】
เหลียนอียังเดินไปไม่ถึงหน้าประตู ก็เห็นว่าหน้าต่างปิดไม่สนิท จากช่องแคบ ๆ นั้น นางพอมองเห็นสีหน้าของสืออู้ชิงที่ดูผิดปกติอยู่ราง ๆ
นางชะงักไป ก่อนจะเผลอผ่อนฝีเท้าให้เบาลง แล้วเดินไปทางนั้นอีกสองสามก้าว แอบสังเกตอยู่เงียบ ๆ
มุมมองของผู้อ่านก็เคลื่อนตามเหลียนอีไปพร้อมกัน จึงเห็นสืออู้ชิงในเวลาเดียวกัน
เรือนผมยาวของหญิงสาวดุจแพรไหมชั้นดี สยายลงบนอกอย่างนุ่มสลวย นางนั่งอยู่หน้าพิณ ใบหน้าด้านข้างงดงามประณีต ปลายนิ้วเรียวขาวแตะลงบนพิณแผ่วเบา ทั้งร่างงามจนดูไม่เหมือนคนจริง
ทว่ารอบกายหญิงสาวกลับอบอวลด้วยบรรยากาศเศร้าสร้อยที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า นางก้มตาลงเล็กน้อย สีหน้าเศร้าหมองและคิดถึง ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับแผ่วเบา คล้ายกำลังเอ่ยชื่อใครคนหนึ่ง
หลังจากเอ่ยคำนั้น นางก็คล้ายไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีก ร่างทั้งร่างสั่นไหวแผ่วเบา ก่อนค่อย ๆ โน้มตัวลงกอดตัวพิณ ท่วงท่าช่างอ่อนโยนราวกับกำลังซบอยู่ในอ้อมอกของใครบางคน
ผู้อ่านตะลึงงัน
【???】
【สืออู้ชิง?】
【เกิดอะไรขึ้น???】
เหลียนอีเองก็นิ่งงัน ทว่าสาเหตุที่นางตกตะลึงกลับเป็นเพราะเห็นรูปปากของหญิงสาวชัดเจน—พี่สาว
นางกำลังเรียกพี่สาว
นางเรียก “พี่สาว” ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยและคิดถึงเช่นนั้น โดยไร้เสียง
ดูราวกับอีกประเดี๋ยวก็จะร้องไห้ออกมา
เหลียนอีอดกะพริบตาแรง ๆ ไม่ได้ พลางสงสัยว่าตนมองผิดไปหรือไม่
คุณหนูรองช่วงชิงทุกสิ่งของคุณหนูใหญ่ไป แล้วจะใส่ใจอีกฝ่ายได้อย่างไร?
เมื่อผู้อ่านเห็นคำบรรยายความคิดของเหลียนอี ก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
【พี่สาว? สืออู้ชิงกำลังเรียกพี่สาว???】
【เดี๋ยวนะ? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพลาดไปตั้งแปดร้อยบท???】
【เรื่องจริงเหรอ?! สืออู้ชิงไม่ใช่นางร้ายหรือ?】
【หรือจะมีเรื่องราวเบื้องหลัง? พูดตามตรง ฉากเมื่อครู่ทำให้ฉันอินตามจริง ๆ รู้สึกว่าสืออู้ชิงใส่ใจซูหลิงมากเลย】
【ไม่จริงมั้ง? มีเรื่องเบื้องหลังจริงเหรอ?! ว้าว! ฉันชอบเนื้อเรื่องแบบนี้! พี่น้องรักกันอะไรแบบนี้! อ๊าก นักเขียนรีบเขียนต่อเร็วเข้า!】
【กอดพิณที่ซูหลิงถนัดที่สุด ราวกับกำลังกอดซูหลิงอยู่ ความคิดถึงแบบนี้…ใครเข้าใจบ้าง!】
ขณะเดียวกัน สืออู้ชิงในห้องก็ประหลาดใจเมื่อเห็นว่าค่าความนิยมซึ่งไม่เคยขยับเพิ่มขึ้นแล้ว!
หัวใจว่างเปล่าที่ใช้แทนความชอบเริ่มมีสีแดงจาง ๆ ระบายอยู่ด้านล่าง!
【ค่าความนิยม: 100】
【ค่าความนิยม: 200】
【ค่าความนิยม: 300】
【……】
ในเวลาเดียวกับที่ค่าความนิยมเพิ่มขึ้น ความเห็นของผู้อ่านก็แบ่งเป็นสองฝ่าย!
ความเห็นที่ก่อนหน้านี้เชื่อว่ามีเรื่องเบื้องหลัง ถูกความเห็นอีกแนวที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงดันตกไปอย่างรวดเร็ว!
【พวกเธอคิดมากไปหรือเปล่า? ทั้งหมดเป็นแค่ข้อสันนิษฐานของเหลียนอี นักเขียนก็ไม่ได้บอกว่าสืออู้ชิงเรียก “พี่สาว” สักหน่อย】
【ใช่แล้ว เหลียนอีต้องมองผิดแน่!】
【ไม่อย่างนั้นก็อาจเป็นปมที่ปูไว้】
【ยังจะหาข้อแก้ตัวให้สืออู้ชิงอีกหรือ? ซูหลิงถูกสืออู้ชิงหลอกให้ดื่มยาสลบอยู่นะ】
【นางเป็นหญิงแพศยาจอมวางแผนแน่นอน! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แกล้งหมดสติให้ฉีหลวนอุ้มนาง ก็เห็นชัดอยู่แล้ว!】
【พอเลย อ่านนิยายแล้วยังแยกแยะดีชั่วไม่ออก ไม่รู้ว่าบางคนอ่านอะไรอยู่】
เมื่อความเห็นเหล่านี้ปรากฏขึ้น ผู้อ่านจำนวนมากก็เชื่อว่าเหลียนอีมองผิดไป หรือไม่ก็สืออู้ชิงจงใจแกล้งทำ นางกำลังหลอกเหลียนอี อย่างไรเสียสืออู้ชิงไม่มีทางชอบนางเอกอย่างจริงใจแน่นอน!
ค่าความนิยมของสืออู้ชิงค่อย ๆ หยุดเพิ่มขึ้น ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ 800
ไม่ว่าความจริงของฉากนี้จะเป็นอย่างไร ตัวละครนี้ก็เรียกความสนใจจากผู้ชมได้สำเร็จ ทั้งยังทำให้พวกเขาถกเถียงกัน
สืออู้ชิงฟุบลงบนสายพิณ ดวงตาโค้งขึ้นเล็กน้อย พลางคิดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า แบบนี้ไม่นับว่าทำตัวหลุดจากบทบาทหรอกนะ
“สืออู้ชิง” เดิมทีก็เป็นคนร้ายอยู่แล้ว นางมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง อยากหลอกบ่าวหญิงที่มีใจคิดคดผู้นี้สักหน่อย ก็เป็นเรื่องปกตินี่!
เพียงแต่ต่อไป สืออู้ชิงจะทำให้การ “หลอก” นี้กลายเป็นความจริงเท่านั้น
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เหลียนอีซึ่งมีจิตใจสับสน ในที่สุดก็เคาะประตูห้อง
“เข้ามา” สืออู้ชิงแสร้งทำท่าลุกขึ้นอย่างลนลาน
“พระชายา บ่าวนำอาหารเย็นมาถวายเจ้าค่ะ” เหลียนอีเดินเข้ามา
สืออู้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อืม วางไว้เถิด”
เหลียนอีจึงวางอาหารลงบนโต๊ะ แล้วจัดเรียงทีละจาน
ระหว่างนั้นนางคอยสังเกตสีหน้าของสืออู้ชิงอย่างลับ ๆ อีกฝ่ายกลับคืนสู่ท่าทีดังเดิมก่อนหน้า เพียงแต่ร่างกายดูเกร็งเล็กน้อย คล้ายยังปรับอารมณ์ไม่เรียบร้อย
ในใจนางจึงเกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อย
สืออู้ชิงพูดอะไรกันแน่? เป็นคำว่า “พี่สาว” หรือไม่?
หากใช่ เหตุใดนางจึงปฏิบัติต่อคุณหนูใหญ่เช่นนั้น?