ไม่...ไม่ ไม่ควรเพ้อฝันเกินจริงเพียงเพราะอีกฝ่ายมีรูปลักษณ์ไร้พิษภัย!
เหลียนอีนึกถึงตอนที่สืออู้ชิงปลอมตัวเป็นคุณหนูใหญ่แล้วแต่งเข้าจวนอ๋อง พลันตระหนักว่าความคิดของตนไม่เหมาะสม จึงรีบขจัดความสงสัยเหล่านั้นออกไป
สืออู้ชิงเป็นสตรีใจคอโหดเหี้ยม! ไม่ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่จะเป็นอย่างไร นางก็ต้องแก้แค้นให้คุณหนูใหญ่!
“พระชายา โปรดเสวยอาหารเพคะ” เหลียนอีถอยออกไปอย่างนอบน้อม
สืออู้ชิงรู้ว่าอาหารมีพิษ จะกินเข้าไปได้อย่างไร?
“เจ้าออกไปก่อนเถิด” นางเอ่ย
“เพคะ” เหลียนอีไม่อาจปฏิเสธได้
เมื่อทุกคนออกไปแล้ว สืออู้ชิงก็หยิบอาหารจานที่รู้จากความคิดเห็นว่ามีพิษออกมา จัดการไปส่วนหนึ่ง แล้วทำทีว่ากินไปแล้ว
ยามนี้มุมมองของบรรดาผู้อ่านกลับไปอยู่ทางนางเอกอีกครั้ง จึงไม่มีใครล่วงรู้การกระทำของนาง
จัดการเรียบร้อยแล้ว นางจึงรับประทานอาหารเย็น ก่อนเรียกเหลียนอีเข้ามาเก็บถาดอาหารที่เหลือ
เหลียนอีมองอาหารจานที่พร่องไป หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นไม่น้อย แววตาฉายประกายตื่นเต้นปนหยาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว
“เหลียนอี”
ในจังหวะที่เหลียนอีกำลังจะเดินออกจากห้อง สืออู้ชิงก็เรียกนางไว้กะทันหัน
นิ้วมือของเหลียนอีกระตุกเล็กน้อย ก่อนหันกลับมา สีหน้าเปี่ยมความนอบน้อม “พระชายา มีสิ่งใดหรือเพคะ?”
สืออู้ชิงเห็นว่ามุมมองไม่ได้อยู่ทางตน จึงกล้าแสดงออกมากขึ้น “ใบหน้าของเจ้า ไปหายามาทาสักหน่อยเถิด”
เหลียนอีชะงักไป “เพคะ ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตา”
สืออู้ชิงยิ้มพลางพยักหน้า
เหลียนอีออกไปแล้วปิดประตู