อากาศร้อนถึงเพียงนี้ นางยังเรื่องมากอีก พระเอกจะโมโหหรือเปล่านะ?
เพื่อไม่ให้ฉีหลวนอับอายจนพาลโกรธ สืออู้ชิงจึงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง แล้วลองหยั่งเชิงว่า “ท่านอ๋อง ให้สาวใช้ประคองข้าเดินเถิด”
“ไม่ต้อง” เขาปฏิเสธโดยไม่ลังเล ทว่าหลังกล่าวจบ คล้ายกลัวนางจะคิดมาก จึงเสริมอีกประโยคว่า “แดดแรงถึงเพียงนี้ หากเจ้าหมดสติกลางทาง ก็รังแต่จะสร้างความยุ่งยากให้ข้า”
สืออู้ชิงยอมรับเหตุผลนี้ อย่างไรเสีย นางเพิ่งแต่งเข้าจวนอ๋อง หากวันรุ่งขึ้นก็หมดสติในจวนเสียแล้ว ย่อมถูกผู้คนเอาไปนินทาเป็นแน่
พระเอกทำเช่นนี้ก็เพื่อชื่อเสียงของจวนอ๋องสินะ
แต่เหล่านักอ่านกลับแทบแตกตื่นกันหมด!
【？？？？】
【พระเอกทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงอุ้มสืออู้ชิง? ดูร้อนใจกว่าสาวใช้เสียอีก??】
【บ้าจริง ทนไม่ไหวแล้ว นักเขียนกำลังเขียนอะไรอยู่เนี่ย?! ฉีหลวนไม่ใช่หรือที่แค่คุยกับสืออู้ชิงก็ยังเห็นว่าเสียเวลา?】
【เอ่อ... เหมือนนักเขียนจะไม่เคยเขียนชัดๆ แบบนั้นนะ หรือฉันคิดมากไปเอง? ทำไมฉันรู้สึกว่าฉีหลวนกับสืออู้ชิงสบตากันทีไรก็หลบตา เหมือนเขินอายเลยล่ะ? แล้วยังท่าทางร้อนใจนี่อีก... ไม่แน่ว่าเขาอาจชอบสืออู้ชิงก็ได้นะ】
【คนข้างบน อย่าพูดมั่วได้ไหม! ผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกอย่างสืออู้ชิง พระเอกจะชอบได้ยังไง】
【อ่านนิยายก็อ่านนิยาย อย่าเอาความคิดเพ้อเจ้อของตัวเองมายัดเยียด!】
【คนพูดจาเหลวไหล ไสหัวออกจากช่องแสดงความเห็นไป】
【ฮือๆ ฉันไม่ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้เลย พระเอก อยู่ห่างๆ นางมารยาสาไถยไว้เถอะ】
【ฉันว่าพระเอกมองออกว่ามีอะไรผิดปกติ เลยกำลังหยั่งเชิงอยู่】
【ใช่ พระเอกต้องกำลังหยั่งเชิงแน่ๆ หรือไม่ก็กลัวว่าหากเรื่องแพร่ออกไปจะทำให้จวนอ๋องเสียชื่อ ถึงได้อุ้มสืออู้ชิง】
【ไม่เข้าใจเลยว่าบางคนใช้สมองส่วนไหนคิด เรื่องนี้เห็นชัดขนาดนี้ไม่ใช่หรือ? เมื่อครู่ฉีหลวนยังตอบคำพูดของใครบางคนอย่างขอไปที เมื่อคืนก็ทิ้งคนไว้แล้วเดินจากไปหลังพูดกันไม่กี่คำ! เขาชอบสืออู้ชิงหรือ? อย่าทำให้ขำตายเลย】
【+1】
【สืออู้ชิงคงกำลังได้ใจสุดๆ อยู่แน่ ฮ่าๆ นางคงไม่รู้สินะว่าตอนนี้ฉีหลวนรังเกียจนางแค่ไหน】
ช่องแสดงความเห็นแทบจะเปิดศึกกัน ความเห็นที่บอกว่าฉีหลวนชอบสืออู้ชิงก็ถูกผู้ดูแลลบทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
นักอ่านส่วนใหญ่ยังคงคิดว่าฉีหลวนกำลังหยั่งเชิงหรือวางแผนบางอย่างอยู่ สรุปแล้วเขาไม่มีทางอุ้มสืออู้ชิงด้วยใจจริงแน่!
ส่วนฉีหลวน ไหนเลยจะรู้ว่ามีนักอ่านกลุ่มหนึ่งกำลังคาดเดาการกระทำของตนอยู่
ร่างอ่อนนุ่มซึ่งแตกต่างจากแผงอกแข็งแกร่งของเขาโดยสิ้นเชิง กำลังอยู่ในอ้อมแขนอย่างว่าง่าย
กลิ่นหอมหวานจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ตรงปลายจมูก มือทั้งสองของหญิงสาวจับเสื้อผ้าของเขาไว้เบาๆ เรี่ยวแรงน้อยนิด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้จะทำให้เขารำคาญ
ฉีหลวนรู้สึกเพียงหัวใจแทบละลาย อารมณ์บางอย่างที่ผุดขึ้นมาอย่างไร้ที่มาทำให้เขาโอบร่างหญิงสาวอย่างอ่อนโยนยิ่งขึ้น ฝีเท้าก็ช้าลงเล็กน้อย
อยาก... อุ้มนางให้นานกว่านี้อีกหน่อย
ที่จริง... เขาดูออกว่าหญิงสาวแกล้งหมดสติ
นางเพียงไม่อยากดีดพิณเท่านั้น
ความหวาดระแวงที่ฝังลึกในกระดูกทำให้ฉีหลวนคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วนในชั่วขณะนั้น กระทั่งนึกไปถึงว่าคนผู้นี้ไม่ใช่สือซูหลิง แต่เป็นคนอื่นปลอมตัวมา
ทว่าความสงสัยทั้งหลายถูกเขาปัดไปไว้ข้างหลังทันทีที่เห็นหญิงสาวกำลังจะเอนหงายหมดสติ
เขาเข้าไปประคองนางโดยไม่อาจควบคุมตนเองได้ จนถึงยามนี้ก็ยังเริ่มหาเหตุผลให้นางเสียแล้ว
นางอาจเพียงไม่อยากดีดพิณ หรือกลัวว่าเขาจะไม่ชอบนาง หรือไม่ก็ไม่ได้ดีดมานานจนรู้สึกว่าฝีมือไม่คล่องแคล่ว...
หญิงสาวมีผิวพรรณงดงามราวหยกเย็น ดูก็รู้ว่าเติบโตมาอย่างทะนุถนอม ทั้งยังจับเสื้อผ้าของเขาอย่างระมัดระวัง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่พร้อมจะถอยหนีได้ทุกเมื่อ นางจะมีเจตนาร้ายอะไรได้เล่า?
อีกอย่าง ใบหน้านี้เป็นของจริงแท้ ไม่มีร่องรอยการแปลงโฉม นอกจากสือซูหลิงแล้ว นางจะเป็นใครได้อีก?
ฉีหลวนข่มความสงสัยลง
ตรงกันข้าม เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของสาวใช้ที่ตามมาจากด้านหลัง ดวงตาหงส์ของเขากลับเย็นเยียบลงเล็กน้อย
เขาย่อมไม่ลืมว่าคนเสนอให้ดีดพิณคือสาวใช้ที่ชื่อเหลียนอี
ไม่ว่านางจะรู้อะไร สาวใช้ที่ทรยศเจ้านายเช่นนี้ก็ไม่ควรเก็บไว้ข้างกายนานนัก
ทว่า...
ฉีหลวนเก็บงำสีหน้า พาสืออู้ชิงกลับไปยังเรือน แล้วคิดจะเรียกหมอประจำจวนมาให้นาง จนสืออู้ชิงตกใจ รีบเอ่ยยืนยันว่าไม่จำเป็น
ฉีหลวนรู้อยู่แล้วว่านางแกล้งทำ จึงไม่คิดทำให้นางลำบากใจ และยอมทำตามคำพูดของนาง
ก่อนจากไป เขาเพียงจ้องเหลียนอีอยู่ชั่วอึดใจ
เหลียนอีแทบคิดว่าท่านอ๋องจะเรียกนางไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่ฉีหลวนเพียงมองนางแวบหนึ่งแล้วก็จากไป
หลังฉีหลวนจากไป สีหน้าเสี่ยวอี้พลันเปลี่ยน นางตบหน้าเหลียนอีฉาดหนึ่ง “นังสารเลว! เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
เหลียนอีรู้อยู่ก่อนแล้วว่าวันนี้ตนต้องประสบเคราะห์ นางไม่ได้คิดหลบ เพราะถึงหลบครั้งนี้พ้น ก็หนีครั้งหน้าไม่พ้นอยู่ดี
“เพียะ!” หลังเสียงตบดังสนั่น ใบหน้าครึ่งซีกของเหลียนอีก็บวมแดง
“ขออภัย เหลียนอีรู้ผิดแล้ว บ่าวเพียงลืมไปชั่วขณะว่าคุณหนูดีดพิณไม่เป็น...”
ยังกล่าวไม่ทันจบ เสี่ยวอี้ก็เตะนางล้มลงกับพื้น “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? ทุกคนต่างรู้ว่าคุณหนูใหญ่เชี่ยวชาญพิณ เจ้ายังกล้าพูดว่าคุณหนูดีดพิณไม่เป็นอีกหรือ?!”
ดวงตาของเหลียนอีฉายแววเคียดแค้น ทว่านางคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหน้าซ่อนสีหน้าไว้ “บ่าวพูดผิดไปแล้ว! บ่าวพูดผิดไปแล้ว!”
เหลียนอีปรารถนาเหลือเกินให้ท่านอ๋องยังไปได้ไม่ไกล และได้ยินทุกอย่างเข้า!
นางถึงกับจินตนาการว่าชั่วอึดใจถัดมา ท่านอ๋องจะเดินเข้ามาด้วยความโกรธ แล้วซักถามว่าคำพูดเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร!
แต่น่าเสียดาย ทั้งหมดเป็นเพียงภาพฝัน
จนเสี่ยวอี้ด่าจบ ฉีหลวนก็ยังไม่ปรากฏตัว
เดิมทีสืออู้ชิงอยากห้ามเสี่ยวอี้ แต่การทำเช่นนั้นไม่สอดคล้องกับบทบาทของนาง จึงได้แต่รอให้เสี่ยวอี้ตบเหลียนอีสองครั้ง ก่อนจะอ้างว่าไม่ควรเอิกเกริกแล้วระงับเรื่องวุ่นวายนี้ลง
“เหลียนอี อย่าทำเรื่องที่ทำให้ตนเองต้องเสียใจภายหลัง” สืออู้ชิงทำหน้าขรึม มองนางจากเบื้องบนแล้วกล่าวว่า “เห็นแก่ที่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้าทำผิด พระชายาอย่างข้าใจดี จึงยกโทษให้เจ้าครั้งหนึ่ง”
“ยังไม่รีบคำนับขอบพระคุณพระชายาอีก!” เสี่ยวอี้ตวาด
“ขอบพระคุณพระชายา ขอบพระคุณพระชายา” เหลียนอีโขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หึ” สืออู้ชิงเผยรอยยิ้มเย็นชาอันยากหยั่งถึงตามแบบตัวร้าย จากนั้นก็หันกลับเข้าห้อง ปิดฉากเรื่องวุ่นวายนี้ลง
คำดูหมิ่นและคำด่าทอจำนวนมากไหลผ่านช่องแสดงความเห็นอย่างรวดเร็ว สืออู้ชิงมองเห็นเลข “0” ที่สะดุดตาหลังค่าความนิยมได้ทันที
สืออู้ชิงเปิดตารางจัดอันดับค่าความนิยม แล้วพิมพ์คำว่า “เหลียนอี” ลงไป
【เหลียนอี: ค่าความนิยม: 2,000】
“...” เมื่อเห็นผลลัพธ์นี้ สืออู้ชิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง
แม้แต่สาวใช้ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ค่าความนิยมยังสูงจนตัวร้ายนางนี้ขี่ม้าตามก็ไม่มีวันทัน QAQ
“แบบนี้ไม่ได้แล้ว!” นางนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจลงมือเอง
การไปปรากฏตัวข้างกายพระเอกไม่มีประโยชน์ ในเมื่อเหล่านักอ่านปักใจว่านางชั่วช้า ต่อให้มีปฏิสัมพันธ์กับพระเอกมากเพียงใด ก็มีแต่จะเพิ่มความเกลียดชังเท่านั้น
หากอยากได้ค่าความนิยม ก็ต้องทำให้เหล่านักอ่านเห็นอีกด้านหนึ่งของนาง
ขณะที่สืออู้ชิงกำลังคิดหาวิธี จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
“พระชายา ท่านอ๋องส่งคนมามอบพิณหนึ่งตัว”
สืออู้ชิงรู้สึกประหม่า พระเอกคงพบอะไรผิดปกติแล้ว เลยจงใจส่งพิณมาหยั่งเชิงนางหรือเปล่า?
“นำเข้ามาเถิด” นางได้แต่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง