【ไม่เรียนรู้อะไรดี ๆ ดันไปเรียนทำตัวตาบอดเสียได้】
【อ้วก ยังกล้าเรียกอาหลวนอีก นังผู้หญิงชั้นต่ำอย่างนางคู่ควรหรือ】
【โมโหจนแทบระเบิด】
【นางเอกที่น่าสงสารของฉัน ตอนนี้ยังไม่รู้จักพระเอกเลยด้วยซ้ำ (เศร้า)】
【แสร้งทำเป็นเข้าหอเพื่อไต่เต้าขึ้นมา ข้าไม่อยากวิจารณ์ตัวละครคนนี้แล้ว สภาพอย่างนางยังคิดจะได้รับความรักจากพระเอกอีกหรือ อย่างที่ข้าพูด พระเอกอาจรู้สึกผิด อาจรำคาญ หรืออาจสงสัยแล้วก็ได้ แต่ว่า!! ไม่มีทางรักแน่นอน!】
【เห็นด้วย ฉีหลวนไม่ใช่บัณฑิตใสซื่อหลอกง่าย ความเฉียบคมของเขาทำให้รักษาความสงบได้ทุกเมื่อ คงค้นพบความผิดปกติในไม่ช้า】
“โครม!” ท่านอ๋องฉีผู้เฉียบคมและสุขุม ตอนลงจากเตียงเหลือบเห็นรอยแดงบนเตียง สีหน้าพลันแดงก่ำ ครั้นไม่ทันระวังจึงสะดุดล้มลงกับพื้น
สืออู้ชิงมองแผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างเงียบงัน เอ่อ หลังเข้าหอกับหญิงที่ไม่ชอบแล้วถึงกับกระทบกระเทือนใจขนาดนี้เชียวหรือ?
ตอนอยู่ในสนามรบ เขายังยิงธนูปลิดชีพศัตรูได้จากระยะไกลพันลี้ แต่บัดนี้แค่ลงจากเตียงกลับสะดุดล้มเสียได้?
“ท่านอ๋อง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เพคะ?”
“……” ฉีหลวนอยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาด
ขายหน้าชะมัด
“ไม่เป็นไร” เขาพยายามทำทีสงบนิ่ง “โรคเก่ากำเริบเท่านั้น”
แต่ว่า…แต่ว่ารอยเลือดนั้นคือ…คือ…
ท่านอ๋องฉีซุกหน้ากับพื้น รู้สึกว่าตนใกล้จะระเบิดเต็มที
“……” สืออู้ชิงคิดในใจ พระเอกคนนี้ทำอะไรของเขาน่ะ?
“ให้หม่อมฉันประคองท่านหรือไม่เพคะ?”