สืออู้ชิงจะมองเห็นความคิดเห็นได้อย่างไรอีก?
นางหยิกตัวเองแรง ๆ ทีหนึ่ง จึงค่อยได้สติขึ้นมาบ้าง
สืออู้ชิงเดินไปข้างเตียง มองฉีหลวนอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่หลายวินาที ก่อนจะยื่นมือสั่นเทาไปปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย
【!!!】
【นังสารเลว ไปตายซะ!!】
【ไอ้เวรเอ๊ย!!】
【สืออู้ชิงคือนางร้ายที่น่าขยะแขยงที่สุดแห่งปี!】
【หึ ๆ ข้าว่านางก็ไม่ต่างอะไรกับหญิงคณิกาในหอนางโลม】
มือของสืออู้ชิงเพิ่งแตะตัวฉีหลวน อีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน คว้าข้อมือนางไว้แน่นด้วยความระแวดระวัง!
สืออู้ชิงตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น
แต่ฉีหลวนเพียงมองนางอยู่ชั่วครู่ก็หลับตาลงอีกครั้ง ทั้งยังปล่อยมือจากนาง ราวกับสัญชาตญาณระแวดระวังทำให้เขาฟื้นขึ้นมาครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเป็นนางจึงวางใจ
แปลกอยู่บ้าง...
แต่สืออู้ชิงก็ถอนหายใจโล่งอก
นางปลดเสื้อผ้าของฉีหลวน แล้วปลดเสื้อผ้าของตนเองด้วย จากนั้นปีนขึ้นไปด้านในเตียง คลุมผ้าห่มผืนบางให้เรียบร้อย ก่อนจะนอนตัวแข็งทื่อ รอให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป
เหล่านักอ่าน: 【?】
แค่นี้... แค่นี้เองหรือ?
ไม่มีอะไรต่อแล้วหรือ?
ไม่ทำอะไรสักหน่อยหรือไง?
ชั่วขณะนั้นพวกเขาถึงกับคิดไม่ออกว่าสืออู้ชิงต้องการทำอะไรกันแน่
ในนิยายต้นฉบับ เจ้าของร่างเดิมไม่อาจเข้าใกล้ฉีหลวนได้ เพราะเพียงแตะตัวเขา เขาก็จะระแวดระวังจนเกือบได้สติ เจ้าของร่างเดิมจึงทำได้เพียงแสร้งเข้าหอ ไม่อาจลงมือจริง ๆ
ตอนที่นักอ่านเห็นฉากนี้ ต่างหัวเราะสะใจแทบตาย