วันนี้แสงแดดอ่อนโยน อากาศกำลังสบาย ย่านที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวงมีผู้คนเดินขวักไขว่ คลาคล่ำไปด้วยความครื้นเครง
โดยเฉพาะร้านเฟยเยียนเก๋ออันเลื่องชื่อ วันนี้เพิ่งวางสินค้ารุ่นใหม่ ทำให้เหล่าคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์พากันแย่งซื้ออย่างคึกคัก
หน้าร้านเฟยเยียนเก๋อมีรถม้าจอดเรียงราย ผู้คนที่เข้าออกล้วนแต่งกายหรูหรา ราคาสินค้าที่นี่สูงเกินกว่าคนธรรมดาจะรับไหว ทว่าไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับ ล้วนเป็นสินค้าชั้นเลิศ จึงยังมีลูกค้าเนืองแน่น ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นชนชั้นสูงในเมืองหลวง
“ข้าไม่ต้องการ” เสียงสตรีเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในร้าน
สตรีชุดขาวผู้สวมหมวกคลุมหน้าอำพรางจนมิดชิด กำลังสบตาคนตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง “หากมีเวลาว่างเช่นนี้ ข้าคงท่องตำราแพทย์เพิ่มได้อีกเล่ม”
เบื้องหน้านางมีคุณชายชุดขาวยืนอยู่ผู้หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาแจ่มใสราวจันทร์ บุคลิกอบอุ่นอ่อนโยน มุมปากที่ยกยิ้มทำให้เขาดูอ่อนโยนยิ่งนัก
“รู้ว่าเจ้าเก่งกาจ แต่บางครั้งก็ต้องผ่อนคลายบ้าง” เซียวฉือกล่าวพลางยิ้ม
รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม แววตาโค้งยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาเช่นนั้นทำให้สตรีหลายคนในร้านพากันเหลียวมองครั้งแล้วครั้งเล่า
สือซูหลิงจนใจ นางจะมีอารมณ์ผ่อนคลายที่ไหนกัน?
“ท่านอาจารย์ เช่นนั้น...ครึ่งชั่วยาม ห้ามมากกว่านี้แล้ว”
เซียวฉือเป็นผู้มีพระคุณของสือซูหลิง เขาช่วยรักษาใบหน้าของนางจนหายดี ทั้งยังถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้นาง หากไม่จำเป็น สือซูหลิงก็ไม่อยากปฏิเสธคำขอของเขา