“……” รูม่านตาของสืออู้ชิงหดวูบ นางถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้า... เจ้าพูดได้อย่างไร... เจ้ากำลังพูดอะไร เหตุใดถึงเรียกข้าด้วยชื่อของน้องสาวที่ตายไปแล้ว?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววเย้ยหยันก็วาบผ่านดวงตาของเซียวฉือ เพื่ออำนาจแล้ว ถึงกับไม่ลังเลที่จะอ้างว่าตนเป็นคนตายหรือ?
ทว่าบรรดาผู้อ่านกลับรู้สึกราวกับถูกแทงเข้าที่อก
【น้องสาวที่ตายไปแล้ว... ใช่แล้ว ชิงชิงมองตนเองเป็นคนตายมานานแล้ว】
【นางไม่เคยคิดจะมีชีวิตต่อเลย...】
【ชิงชิง...】
“โอ้? พระชายาคิดว่าสืออู้ชิงตายไปแล้วหรือ?”
สืออู้ชิงปฏิเสธ “ไม่ใช่ข้าคิด แต่นางตายไปแล้วจริง ๆ”
“เช่นนั้นนางก็ตายได้ดีนัก สตรีอนุภรรยาตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง เมื่อตายแล้วศพถูกโยนทิ้งไว้กลางป่า ถูกสุนัขป่ากินจนหมด ก็ไม่ถือว่าเกินไปกระมัง?”
เซียวฉือยิ้ม “พระชายาว่าอย่างไร?”
สืออู้ชิงสีหน้าเย็นชา “เซียวฉือ เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
“ข้าไม่ได้ต้องการอะไร เพียงแต่คุณหนูใหญ่สือเคยรับปากข้าไว้ ทว่านางกลับลืมเสียหมดสิ้น ข้าจึงรู้สึกเสียใจ” เขานั่งเอนกายอยู่ข้างโต๊ะ ยกจอกขึ้นเป็นเชิงเชื้อเชิญ