……
“เจ้ารู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ ว่าข้าไม่ใช่สือซูหลิง?”
นางยอมรับแล้ว
สือซูหลิงนึกถึงภาพตนเองที่ใบหน้าเปื้อนเลือด นึกถึงค่ำคืนที่เคยหวาดหวั่นอยู่ในหอคณิกา และนึกถึงแววตาอันอิดโรยเจือความเคียดแค้นของมารดา… แววตาของนางเผยความชิงชังอย่างรุนแรง
คราวนี้เชื่อแล้วหรือยัง?
สือซูหลิงมองฉีหลวนด้วยแววตาเย้ยหยัน
ทว่าฉีหลวนกลับไม่แสดงสีหน้าแม้แต่น้อย กระทั่งไม่เหลือบมองนาง
“พระชายาล้อเล่นแล้ว ผู้คนทั่วหล้าต่างรู้ว่าผู้ที่ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้ คือคุณหนูใหญ่สกุลสือกับอ๋องฉี แล้วพระชายาจะไม่ใช่สือซูหลิงได้อย่างไร? หากเป็นเรื่องจริง นั่นถือเป็นโทษประหารล้างเก้าชั่วโคตร” เซียวฉือกล่าว
“เจ้าต้องการอะไร?” ฟังออกไม่ยากว่าสืออู้ชิงเริ่มลนลาน
“ข้าไม่ได้ต้องการอะไร ไม่ปิดบังพระชายา เรื่องที่คุณหนูสือรับปากข้าบางอย่างนั้น เป็นเพียงคำพูดเหลวไหลที่เซียวผู้นี้กล่าวออกไปส่งเดชเท่านั้น”