ถ้อยคำเหล่านั้นทำเอาสืออู้ชิงแทบอยากปรบมือให้นาง!
ช่างมีศิลปะยิ่งนัก!
ทั้งแสดงความภักดี คลี่คลายความเข้าใจผิด ระบายความคับข้องใจ และชี้แจงความดีความชอบ...ไม่มีตกหล่นสักอย่าง!
มิน่าเล่า คะแนนความนิยมของเหลียนอีจึงสูงกว่านาง!
สืออู้ชิงรู้สึกว่าตนยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกมากมาย!
คราวนี้กล้องไม่ได้จับภาพนางแล้ว สืออู้ชิงจึงเอ่ยชมจากใจจริงว่า “เจ้าเก่งมาก”
แต่เหลียนอีกลับเข้าใจว่าเป็นคำประชด นางร้องไห้ได้อย่างสมจริงยิ่งกว่าเดิม ขณะเดียวกันก็ขึงเส้นประสาทตึงขึ้นเล็กน้อย
ทว่าสืออู้ชิงพูดเพียงประโยคเดียวแล้วก็ไม่เอ่ยอะไรอีก ราวกับเชื่อคำพูดของนางเสียอย่างนั้น กระทั่งกลับถึงห้องก็ไม่กล่าวเตือนหรือลงโทษ
เหลียนอีถึงกับถูกนางทำเอางุนงง แต่ก็ยังไม่คลายความระแวดระวัง เพียงคิดว่าสืออู้ชิงกำลังซุ่มเตรียมไม้ตาย รอเวลาคิดบัญชีกับนางทีเดียว
ส่วนสืออู้ชิงไม่มีเวลามาคิดว่าเหลียนอีกำลังคิดอะไร หลังกลับมา นางก็นั่งไม่ติดที่ เอาแต่สูดลมหายใจลึก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในนิยายเขียนไว้ว่าวันนี้ฉีหลวนสืบพบเบาะแสบางอย่าง จึงตระหนักว่าฮ่องเต้ผู้ซึ่งเขามองเป็นพี่น้องนั้นมิได้ไว้วางใจเขาอย่างที่คิด ตรงกันข้าม กลับหวาดระแวงเขาอย่างยิ่ง และเตรียมการไว้ไม่น้อยเพื่อป้องกันไม่ให้เขาก่อกบฏ
เมื่อนึกถึงวันเวลาที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน อีกทั้งบิดามารดาที่ล่วงลับไปในช่วงที่เขาออกรบ จนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะพบหน้าพวกท่านเป็นครั้งสุดท้าย ฉีหลวนก็รู้สึกหดหู่ จึงอาศัยสุราดับทุกข์จนเมามาย เปิดโอกาสให้สืออู้ชิงฉวยประโยชน์