ฉีหลวนมองไปทางนอกประตู
เสียงนั้นทำให้เหลียนอีชะงักอารมณ์ และเรียกสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่กลับคืนมา
นางเหงื่อเย็นผุดซึมทั่วร่าง เกือบไปแล้ว อีกเพียงนิดเดียว นางก็จะพูดออกมา หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลสือย่อมต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยแน่
น้ำตาพร่าเลือนอารมณ์ในดวงตาของเหลียนอี นางคุกเข่าแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย นางไม่ได้พูดต่อ
จิตใจของฉีหลวนมิได้อยู่กับเหลียนอีอีกแล้ว แม้จะรู้ว่าถ้อยคำที่เหลียนอียังไม่ได้พูดออกมาอาจเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง แต่เขาไม่อยากให้คนด้านนอกคิดมาก จึงเก็บมีดสั้นกลับไป ไม่สนใจเหลียนอีอีก แล้วกล่าวเสียงดังว่า “เชิญพระชายาเข้ามา”
“เพคะ”
ไม่นานนัก หญิงสาวในอาภรณ์แดงก็เดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่านางมาอย่างเร่งรีบ เส้นผมข้างหูหลุดลุ่ยอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่ได้ทำให้นางดูอิดโรย ตรงกันข้าม ยังเพิ่มความงามที่เปี่ยมชีวิตชีวาและยุ่งเหยิงเล็กน้อยให้แก่นาง
หลังเข้ามา หญิงสาวก็เหลือบมองเหลียนอีอย่างกระวนกระวายก่อน เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงคำนับอย่างไม่สบายใจ “หม่อมฉันถวายคำนับท่านอ๋อง”
“ไม่ต้องมากพิธี” เมื่อฉีหลวนเห็นสืออู้ชิง ในหูของเขาก็มีแต่เสียงที่เหลียนอีพูดเมื่อครู่ว่า “พระชายาชอบท่าน” หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นจนยากจะควบคุม ไอร้อนแผ่จากกลางอกขึ้นมาถึงใบหน้า
“ท่านอ๋อง เหลียนอีทำสิ่งใดผิดหรือเพคะ” สืออู้ชิงขึงขังไปทั้งร่าง หวังว่านางจะมาไม่สาย!
อย่ามาเล่นงานฉันสิ! คืนนี้เป็นฉากเข้าหอฉากใหญ่เลยนะ!