คู่ชายรองหมอเทวดา?!
เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้?!
สืออู้ชิงผู้รู้จักประมาณตน อ่านถ้อยคำที่ฟังคล้ายคำชมนี้ออกว่าซ่อนเจตนาสังหารและกับดักไว้อย่างไร้ขอบเขต
นางแทบร่ำไห้ มองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “คุณชายเซียวชมเกินไปแล้ว”
รู้อย่างนี้นางไม่น่าออกจากบ้านเลย!
เซียวฉือไม่ควรอยู่ข้างกายสตรีเอกหรือ?
สืออู้ชิงเหลือบมองแผงความคิดเห็นของผู้อ่านโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นข้อความหนึ่งที่ทำให้ใบหน้าซีดเผือดลงทันที:
【หลิงหลิง! นี่เป็นโอกาสดี! ให้เซียวฉือถ่วงสืออู้ชิงไว้ แล้วหาทางคุยกับพระเอกตามลำพัง!】
หลิงหลิง!
สตรีเอกก็อยู่ที่นี่ด้วย!
สืออู้ชิงเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน เมื่อมีเป้าหมายแล้ว นางก็พบสตรีชุดขาวสวมหมวกคลุมศีรษะท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว
นางมองไม่เห็นแววตาของสตรีชุดขาว ทว่าในชั่วขณะนั้นกลับมีลางสังหรณ์ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองนางอยู่เช่นกัน สายตาของทั้งสองประสานกัน
“……” แววตาของสืออู้ชิงซับซ้อนเล็กน้อย
แต่ถึงจะจำสตรีเอกได้ นางก็ไม่ควรแสดงออกมา
เพราะสืออู้ชิงไม่ควรรู้สถานการณ์ของสือซูหลิงในยามนี้ ในความคิดของนาง พี่สาวควรออกจากเมืองหลวงไปนานแล้ว
ดังนั้นสืออู้ชิงจึงเพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับ ราวกับเมื่อครู่นางแค่กวาดตามองไปทั่วอย่างไม่ตั้งใจ
มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าภายในใจยามนี้แทบพังทลายเพียงใด
ไม่ได้ ๆ พระเอกยังไม่รู้ตัวตนของนางเอกในเวลานี้! ฉันจะปล่อยให้พวกเขาพบกันตามลำพังไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สืออู้ชิงก็กุมมือฉีหลวนแน่น