สืออู้ชิงใจลอยคิดถึงภารกิจ ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“สวัสดีครับ”
นางหันกลับไปอย่างงุนงงเล็กน้อย
ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดพนักงานของบริษัทหลิ่ง หน้าตาหล่อเหลาและดูสุภาพ กำลังมองนางอย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
พอเห็นนางหันมา ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษที่รบกวนนะครับ พี่สาวคนสวย ผมขอช่องทางติดต่อของคุณได้ไหมครับ?”
“?” สืออู้ชิง
เมื่อเห็นนางเบิกตากว้างโดยไม่ตอบ ชายหนุ่มก็หน้าแดงก่ำ รีบกล่าวว่า “คุณมาสมัครงานใหม่หรือครับ? ผมไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่น... แค่อยากรู้จักคุณได้ไหมครับ?”
“...” สืออู้ชิง
รู้จักกันหรือ?
นางเหลือบมองช่องคอมเมนต์โดยไม่รู้ตัว
มุมมองของเหล่าผู้อ่านกลับมาอยู่ตรงฉากเมื่อครู่พอดี ไม่รู้ว่าผู้เขียนจงใจเขียนเหตุการณ์นี้ขึ้นมาหรือไม่
ตอนนี้เหล่าผู้อ่านต่างทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
【เขากำลังทำอะไรน่ะ?】
【ดูไม่ออกหรือไง? กำลังจีบสืออู้ชิงอยู่】
【...? ตาบอดหรือเปล่า?】
【เรื่องนี้ตัดสินยากจริง ๆ】
【ถึงขั้นชอบสืออู้ชิงได้... ตาบอดถึงขนาดนี้ก็คงช่วยไม่ได้แล้ว】
【ถ้าชอบก็ยกให้เขาไปสิ ยังไงพระเอกก็ไม่ชายตาแลอยู่แล้ว ()】
อืม
สืออู้ชิงกะพริบตา ก่อนเอ่ยปฏิเสธเสียงเบา “ขอโทษด้วยค่ะ”
สีหน้ากระวนกระวายของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นผิดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ เพียงพยักหน้าแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “ขอโทษที่รบกวนครับ”