“พรวด” เจี่ยเมิ่งเหมยเกือบหัวเราะออกมาเสียงดัง
【ฮ่าๆๆๆๆๆๆ】
【สมกับเป็นหลิ่งเฉิน (ชื่นชม)】
【สืออู้ชิงนี่เอาหน้ายื่นไปให้เขาตบเองแท้ๆ】
【สะใจสุดๆ! เกรงว่ากลับบ้านช้าหน่อย หลิ่งเฉินคงจะเหน็บแนมสืออู้ชิงอย่างไม่ไว้หน้า ต่อหน้าหนูน้อยด้วย】
ตอนนี้สืออู้ชิงรู้สึกเหมือนมีจุดหกจุดลอยอยู่เหนือหัว
ไม่ใช่พูดไม่ออก แต่เป็นงงไปหมด
ทั้งที่รู้ว่าพระเอกเกลียดตัวเองมาก แต่ก็เกินไปหน่อยแล้ว...
เสียงตวาดเมื่อครู่ทำเอาเธอเกือบทำของในมือหล่น QAQ
อึดอัดชะมัดเลยแฮะ...
ช่างเถอะ ฉันไม่อึดอัด คนที่อึดอัดก็คือคนอื่น!
ใช่แล้ว!
คิดในแง่ดีไว้ อย่างน้อยพระเอกของโลกนี้ก็ปกติดี! ไม่กลายเป็นแบบฉีหลวนหรอก!
เดิมทีสืออู้ชิงยังคิดจะพูดตามบทสักสองสามคำ แต่ตอนนี้แม้แต่พูดก็ไม่ได้รับอนุญาตแล้ว เธอจึงเลือกเดินเรื่องตามบทไปเลย