“หลิงหลิง!” ฉีหลวนตกใจ รีบลุกขึ้นประคองสืออู้ชิง มือข้างที่นางยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อให้จับชีพจร บัดนี้แดงเถือกจากน้ำร้อนลวกไปหมดแล้ว!
รูม่านตาของฉีหลวนสั่นไหวอย่างรุนแรง
ส่วนสือซูหลิงถอยหลังไปตั้งแต่สืออู้ชิงเริ่มขยับตัวแล้ว ถ้วยชานี้ไม่ได้กระเด็นโดนนางแม้แต่น้อย กลับราดใส่ตัวสืออู้ชิงเองทั้งหมด
นางมองฉีหลวนแสดงละครอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ร้อน “พระชายา ท่านจะบอกว่าข้าเป็นคนสาดน้ำชาใส่ท่านหรือ?”
เสี่ยวอี้สมกับเป็นสาวใช้คนสนิทที่สืออู้ชิงไว้วางใจที่สุด แม้ไม่มีใครแจ้งล่วงหน้า แต่พอเห็นเหตุการณ์ก็ชี้ไปทางสือซูหลิงพลางร่ำไห้ทันที
“หมอเทวดาเสวี่ย ท่านหมายความว่าอย่างไร? หรือท่านจะกล่าวหาว่าพระชายาใส่ร้ายท่านหรือเพคะ? ท่านอ๋อง บ่าวเห็นชัดเจนทุกอย่าง เดิมทีพระชายาเพียงโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อให้หมอเทวดาเสวี่ยจับชีพจรได้ถนัดขึ้น ใครจะรู้ว่าหมอเทวดาเสวี่ยฉวยจังหวะที่ท่านอ๋องถูกบังสายตา ปัดถ้วยชาในมือพระชายาจนหก!”
กล่าวไปกล่าวมา สาวใช้ชุดเขียวก็คุกเข่าลง “ฮือ ๆ ท่านอ๋อง โปรดให้ความเป็นธรรมแก่พระชายาของบ่าวด้วยเพคะ!”
ฝีมือการแสดงของเสี่ยวอี้ดีกว่าสืออู้ชิงไม่รู้กี่เท่า น้ำตาไหลพรากได้ในพริบตา อารมณ์ก็สมจริงเหลือเกิน ราวกับไม่ได้เผชิญเหตุการณ์กะทันหัน แต่ซักซ้อมมาแล้วล่วงหน้า จนสืออู้ชิงมองตาค้างไปชั่วขณะ
ให้ตายสิ ถ้าไม่ได้ให้เสี่ยวอี้มาแสดงเป็น “สืออู้ชิง” นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดของระบบเลย!