“หมอเทวะเสวี่ย ข้าไม่โทษท่าน...” สืออู้ชิงเริ่มแสดงท่าทีดอกบัวขาว น้ำเสียงน้อยใจอย่างยิ่ง “ท่านอาจเพียงไม่ชอบข้า จึงวู่วามไปชั่วขณะ... แต่วันหน้า ข้าไม่อยากพบหน้าท่านอีกแล้ว!”
แม้สือซูหลิงจะยังไม่เข้าใจว่าฉีหลวนกำลังทำสิ่งใด ทว่ายามนี้นางไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่าย ๆ อีกต่อไป
“เมื่อพระชายาตรัสว่าข้าไม่ชอบท่าน แล้วเหตุใดข้าจึงมาตรวจโรคให้ท่านตั้งแต่เช้าตรู่?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร?”
สือซูหลิงได้ยินแล้วก็แค่นเสียงเย็นชา “ดี ท่านไม่รู้ เช่นนั้นมาพูดเรื่องอื่นกัน หากข้าไม่พอใจท่าน ข้าก็กล่าวร้ายท่านต่อหน้าฝ่าบาท ทำลายชื่อเสียงท่านได้ เหตุใดต้องโง่เขลา ถึงขั้นลวกท่านต่อหน้าท่านอ๋องด้วย?”
สืออู้ชิงกล่าว “ฝ่าบาททรงพระปรีชา จะทรงเชื่อคำใส่ร้ายของท่านได้อย่างไร?”
สายตาของสือซูหลิงเลื่อนไปหยุดบนร่างเหลียนอีที่ก้มหน้าเงียบมาตลอด ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ฐานะของสาวใช้ผู้นี้น่าจะทำให้นางเห็นเหตุการณ์ชัดเจน มิสู้ให้นางเล่าให้ฟังเล่า?”