ฉีหลวนมองสือซูหลิงแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเรียบว่า “ข้ากับหมอเทวดาเสวี่ยมิได้สนิทสนมกัน ทว่าผู้เป็นหมอย่อมมีเมตตา นางจึงอยากมารักษาเจ้าให้เร็วขึ้น เจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”
แปลความก็คือ นางควรทำเช่นนี้อยู่แล้ว
สืออู้ชิงเกือบแสดงต่อไม่ไหว
ตอนนี้ฉันกลับเริ่มสงสัยแล้วว่าฉีหลวนจงใจให้สือซูหลิงมารักษาฉัน! คำพูดอื่น ๆ ล้วนเป็นข้ออ้างหลอกอีกฝ่ายให้มาที่นี่ทั้งนั้น!
ไม่แน่ว่าฉีหลวนอาจไม่ได้คิดจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีชีวิตกลับไปด้วยซ้ำ!
...ไม่สิ ไม่สิ จะคิดอะไรน่ากลัวแบบนี้ไม่ได้!
หลอนเกินไปแล้ว!
สืออู้ชิงมองเสี่ยวอี้อย่างแนบเนียน “ชงชาให้เปิ่นหวังเฟยสักถ้วย”
เสี่ยวอี้พยักหน้าด้วยความนอบน้อม แล้วรินชาร้อนให้หนึ่งถ้วย
สืออู้ชิงลอบมองเหลียนอีอีกแวบ นางก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้นจนมองสีหน้าไม่เห็น ไม่รู้ว่ารู้หรือยังว่าเสวี่ยหลิงก็คือสือซูหลิง
“เช่นนั้นก็เริ่มเถิด” สืออู้ชิงถือถ้วยชา พลางยิ้มกล่าว