หลังสือซูหลิงจากไป สืออู้ชิงก้มมองข้อมือตนเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ทว่านางกลับไม่ต้องรออะไรเลย
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ฉีหลวนก็หายไปแล้ว
“พระชายา” เสี่ยวอี้มายืนข้างกายนาง เอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋องดูเหมือนจะกริ้วยิ่งนัก”
ถึงเสี่ยวอี้ไม่พูด คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ล้วนมองออก
สืออู้ชิงนึกถึงสายตาที่ฉีหลวนมองนางก่อนหน้านี้ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
ฉีหลวน... คงมองออกแล้วกระมังว่าสือซูหลิงถูกนางใส่ร้าย?
“พระชายา จะกลับห้องหรือไม่เพคะ” เสี่ยวอี้ถาม
สืออู้ชิงลุกขึ้น “ยังไม่กลับ ข้าจะไปดูอาหลวน”
เสี่ยวอี้พยักหน้า ประคองนางลุกขึ้น แล้วหันไปมองเหลียนอีอย่างไม่พอใจ “ยังยืนขวางอยู่ตรงนี้ทำไม? ไม่รู้หรือว่าควรกลับไปเตรียมน้ำแกงคลายร้อนให้พระชายา?”
เหลียนอีขานรับอย่างสงบนิ่ง ก่อนจากไป
……
“ท่านอ๋อง...” หงหมิงเดินตามหลังฉีหลวน ทำท่าเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ก็ลังเล
เหตุการณ์เมื่อครู่ แม้แต่เขายังมองออกว่าพระชายาเป็นคนทำถ้วยชาหล่นเอง ไม่มีเหตุผลที่ท่านอ๋องจะมองไม่ออก
ดังนั้นท่านอ๋องย่อมรู้ความจริงอยู่แก่ใจ แต่กลับเข้าข้างพระชายา
เพียงแต่... หลังจากเข้าข้างแล้ว สีหน้ากลับมืดครึ้มเช่นนี้ เพราะรู้สึกว่าตนถูกหลอกหรือ? หรือเพราะพระชายาไม่ได้ดีงามอย่างที่คิด?
หงหมิงรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น อย่างไรเสียท่านอ๋องยังลงยาให้พระชายาด้วยตนเอง มองอย่างไรก็ไม่ควรเพิ่งมากริ้วยามนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่โกรธมิใช่หรือ?