ฉีหลวนเป็นอ๋องต่างแซ่เพียงคนเดียวในแคว้นเซี่ย เขากับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันสนิทสนมประหนึ่งพี่น้อง เคยออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ต้านทานการรุกรานของศัตรูจากต่างแคว้น
ในการศึกครั้งก่อน ฉีหลวนถูกพิษประหลาด แม้พยายามขจัดเท่าไรก็ยังไม่หมดสิ้น ครั้นถึงพิธีสมรสในวันนี้ ฮ่องเต้จึงอนุญาตให้เขากับสืออู้ชิงพักอยู่สักระยะ แล้วค่อยเข้าวังไปเข้าเฝ้า
สืออู้ชิงเห็นฉีหลวนในเวลาเดียวกันกับที่เขาได้ยินเสียงของเสี่ยวอี้ ด้วยฝึกยุทธ์มานานหลายปี เขาเหลือบมองมาอย่างเย็นชา
สืออู้ชิงเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้สองคน ก่อนคำนับอย่างนอบน้อม «คารวะท่านอ๋อง»
ฉีหลวนกล่าวเรียบ ๆ «ไม่ต้องมากพิธี»
«เพคะ» แผงข้อความตรงหน้าสืออู้ชิงเริ่มไหลวูบอีกครั้ง ดูเหมือนผู้อ่านจะมองเห็นภาพตรงหน้าได้
เมื่อนางลุกขึ้นยืน ก็เริ่มบทสนทนาตามบทบาทที่วางไว้ «ท่านอ๋องมาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ?»
«ไม่มีอะไร» ฉีหลวนเป็นอย่างที่ผู้อ่านบอกจริง ๆ เขารังเกียจนางยิ่งนัก ไม่อยากพูดกับนางแม้แต่คำเดียว
สืออู้ชิงกระอักกระอ่วนเล็กน้อย นางเอียงศีรษะนิด ๆ พยายามคิดหาหัวข้อสนทนา «ดอกไม้ในจวนท่านอ๋องงดงามจริง ๆ ต่างจากที่จวนเดิมของหม่อมฉันโดยสิ้นเชิง»
«อ้อ» ฉีหลวนกล่าว
«...» สืออู้ชิง
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าการเป็นตัวละครที่ใคร ๆ ก็เกลียดนั้น ไม่ได้เป็นเรื่องง่ายเลย
ช่างเถอะ ฉันแค่ต้องรักษาภาพลักษณ์คนชอบเอาอกเอาใจ กับภาพลักษณ์คนที่อยากได้รับความสนใจจากฉีหลวนไว้ก็พอแล้ว!
ดังนั้นสืออู้ชิงจึงเริ่มหาเรื่องชวนคุยไม่หยุด «หม่อมฉันนั่งตรงนี้ได้หรือไม่เพคะ?»
«ตามใจ» ชายหนุ่มปรายตามองนาง ก่อนหันไปมองพุ่มดอกไม้ไกล ๆ
«ไม่รู้เพราะเหตุใด» สืออู้ชิงหัวเราะเบา ๆ «เสื้อผ้าของท่านอ๋องตัดเย็บเรียบง่าย แต่เมื่อสวมอยู่บนตัวท่านแล้ว กลับทำให้ผู้คนละสายตาไม่ได้»
«อ้อ» ฉีหลวนยังคงตอบอย่างไม่แยแส
ผู้อ่านแทบขำจนตายแล้ว
【ฮ่า ๆ ๆ ใครสะใจบ้าง? ฉันนี่แหละสะใจ! ฉีหลวนไม่ยอมพูดเกินคำเดียวจริง ๆ!】
【สืออู้ชิงไม่รู้จักคำว่าอึดอัดใจหรือไง】
【กล้าเดิมพันเลยว่าความอดทนของฉีหลวนใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าสืออู้ชิงยังกล้าพูดพล่ามอีกสักสองคำ ฉีหลวนต้องสะบัดแขนเสื้อจากไปแน่!】
【ฉีหลวน: อ้อ (รำคาญ) (น่าเบื่อ) (เหตุใดสตรีผู้นี้จึงพูดมากนัก) (นางเป็นคุณหนูใหญ่ผู้รู้หนังสือและมีมารยาทอย่างสือซูหลิงจริงหรือ)】
【สืออู้ชิงไร้ยางอายจริง ๆ ฉีหลวนแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากสนใจนาง แต่นางยังพยายามเข้าหาเขาอีก】
เหลียนอีที่ยืนเรียบร้อยอยู่ด้านข้างคิดไม่ต่างจากผู้อ่าน
เมื่อนึกถึงคุณหนูใหญ่ที่เคยดีกับตนอย่างยิ่ง นางก็อยากบอกความจริงแก่ท่านอ๋องเสียเดี๋ยวนี้!
เหลียนอีเพิ่งคิดเช่นนั้น เสี่ยวอี้ก็ถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน: หากเจ้าทำเช่นนั้น ตระกูลสือทั้งตระกูลก็หนีไม่พ้น!
เหลียนอีประหนึ่งถูกสาดน้ำเย็นใส่ สีหน้าซีดเผือด ก้มหน้าลง
จริงด้วย หลอกลวงฮ่องเต้ แอบอ้างเป็นเจ้าสาว ต่อให้ตระกูลสือไม่รู้เรื่องก็ย่อมถูกพัวพัน คุณหนูใหญ่ใส่ใจครอบครัวที่สุด...
ฉีหลวนยังไม่รู้ว่าตนเกือบจะได้ล่วงรู้ความจริงอันน่าตกตะลึง ขณะนี้เขากำลังยืดหลังตรง สีหน้าเย็นชา พยายามทำตัวราวกับไร้อารมณ์ความรู้สึก
แต่...
เมื่อนึกถึงเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลที่เอ่ยชมเขาด้วยความจริงใจ...
ใบหูของเขาก็ยังแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แค่ก คุณหนูผู้นี้ เหตุใดจึงไม่เหมือนคำเล่าลือภายนอกเลย?
ยามก้าวเดิน นางมีท่วงท่าของคุณหนูตระกูลใหญ่ กิริยาก็ไม่ล่วงเกินขอบเขต ทว่าตอนพูดกลับไม่ให้ความรู้สึกเคร่งครัดจนแข็งทื่อ
ตรงกันข้าม ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ ยามนางกลอกตามอง คล้ายดวงดาวกำลังกะพริบ น่าดึงดูดสายตายิ่งนัก
ไม่...เขาจะปล่อยให้นางจับพิรุธได้ง่าย ๆ เช่นนี้ไม่ได้
เมื่อคืนเขาเพิ่งพูดไปว่าทั้งสองจะเคารพกันประหนึ่งแขกผู้มีเกียรติ หากถูกจับพิรุธได้เสียเดี๋ยวนี้คงขายหน้ายิ่งนัก!
«เจ้ายังมีธุระอีกหรือไม่?» ฉีหลวนทนอยู่ต่อไม่ไหวแม้เพียงอึดใจเดียว เขากลัวว่าหากสือซูหลิงพูดต่อไป ใบหน้าของเขาคงร้อนผ่าวไปด้วย «หากไม่มีธุระ เปิ่นหวังจะกลับก่อน»
«ท่านอ๋อง» สืออู้ชิงอ้อนวอน «ท่านจะอยู่คุยกับหม่อมฉันอีกสักพักไม่ได้หรือเพคะ?»
【เอาหน้าไปให้เขาตบเองสินะ?】
【น่ารังเกียจชะมัด】
【สามีฉีหลวน! เร็วเข้า! สั่งสอนนางที!】
【คุยกับเจ้าอีกสักหน่อยไม่ได้ แต่ส่งเจ้าไปปรโลกได้!】
【พระเอกใช่คนที่เจ้าจะคิดหมายได้หรือ นังหญิงสารเลว】
ผู้อ่านแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นฉีหลวนโต้สืออู้ชิงกลับ!
ฉีหลวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน «เจ้าเบื่อหรือ?»
เดิมทีฉีหลวนตั้งใจถามสืออู้ชิงด้วยความจริงใจว่านางรู้สึกเบื่อหรือไม่ ทว่าน้ำเสียงที่แข็งกระด้างเกินไปทำให้ทั้งผู้อ่านและสืออู้ชิงเข้าใจผิด
【ฮ่า ๆ ๆ «เจ้าเบื่อหรือ»! โต้กลับได้ดี!】
【อย่างเจ้าน่ะหรือ ยังคิดจะดึงดูดความสนใจของพระเอก? ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย】
【ทำร้ายจิตใจหนักหน่วง ดูถูกกันได้เจ็บแสบ สมกับเป็นพระเอก!】
สืออู้ชิงรีบก้มตัวขออภัย «ท่านอ๋อง โปรดอย่ากริ้วเลยเพคะ หากท่านมีธุระต้องจัดการ ก็เชิญไปเถิด»
ฉีหลวนชะงัก กริ้วหรือ? เขาไม่ได้กริ้วเสียหน่อย!
เมื่อเห็นเด็กสาวรีบร้อนขออภัย เขาก็ยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว คิดจะประคองนาง แต่กลับห้ามตนเองไว้ก่อนจะได้แตะต้อง
«เปิ่นหวังไม่ได้กริ้ว»
«ท่านอ๋องใจกว้าง หม่อมฉันต่างหากที่ไม่รู้ความ»
«...» ฉีหลวน
เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่รู้ควรทำอย่างไร
ในเวลานั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้น «ท่านอ๋อง หากไม่มีธุระเร่งด่วน มิสู้ท่านอยู่เป็นเพื่อนพระชายาสักหน่อยเพคะ?»
ฉีหลวนเหลือบมองสาวใช้ผู้นั้น หากจำไม่ผิด นางชื่อเหลียนอี ได้ยินว่าติดตามสือซูหลิงมาตั้งแต่เด็ก
«อืม» เขาพยักหน้าเล็กน้อย
เหลียนอีเสนอราวกับไม่ตั้งใจ «ท่านอ๋อง ฝีมือบรรเลงพิณของคุณหนูข้ามีชื่อเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง มิสู้ให้คุณหนูบรรเลงเพลงหนึ่งให้ท่านฟังเพคะ?»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวอี้ก็หันไปมองเหลียนอีด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว!
ฝีมือบรรเลงพิณของคุณหนูใหญ่เลื่องชื่อจริง แต่คุณหนูรองกลับบรรเลงไม่เป็นแม้แต่น้อย!
นังหญิงสารเลวนี่จงใจให้ท่านอ๋องจับพิรุธได้หรือ!
«ได้» ฉีหลวนตอบรับ เขาเองก็อยากรู้ฝีมือบรรเลงพิณของเด็กสาวตรงหน้าอยู่บ้าง
ผู้อ่านมองเห็นทุกอย่าง จึงรู้ความคิดของเหลียนอีมานานแล้ว พวกเขาเองก็ตั้งตารอขึ้นมา!
【บรรเลงพิณหรือ? สืออู้ชิงจะบรรเลงเป็นบ้าอะไร!】
【ว้าว พระเอกกำลังจะจับพิรุธได้แล้วหรือ? ตั้งตารอเลย!】
【หึ ๆ ข้าจะคอยดูว่าสืออู้ชิงจะแก้ตัวอย่างไร! คุณหนูสือซูหลิงของข้าเก่งกาจทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด นางจะเทียบได้หรือ?】
สืออู้ชิงสะดุ้ง นางยังปล่อยให้พระเอกรู้ไม่ได้ว่าตนเป็นตัวปลอมในยามนี้!
แล้วเรื่องราวต่อจากนี้จะดำเนินไปอย่างไร?
ในช่วงคับขัน นางยกมือกุมหน้าผาก แสร้งทำเป็นเวียนศีรษะแล้วโอนเอนเล็กน้อย
«เจ้าเป็นอะไร?» ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ น้ำเสียงของฉีหลวนฟังดูร้อนรนอยู่บ้าง
«คงเพราะตากแดดอยู่ครู่หนึ่ง จึงรู้สึกเวียนศีรษะเพคะ» สืออู้ชิงพูดพลางทำท่าอ่อนแรง เอนตัวไปด้านหนึ่ง
เสี่ยวอี้รับสายตาของนางตั้งแต่แรกแล้ว จึงร้องเรียก «คุณหนู!» อย่างเข้าอกเข้าใจกัน ก่อนวิ่งเข้ามาประคอง
ทว่าสืออู้ชิงกลับตกลงสู่อ้อมแขนกว้างอบอุ่นก่อนหน้านั้น
นางเบิกตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ แล้วก็เห็นดวงตาหงส์เรียวยาวของฉีหลวนกำลังจับจ้องนาง
«ข้า...» สืออู้ชิงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างของนางก็ถูกอุ้มขึ้นพาดแขนเสียแล้ว!
สืออู้ชิงกอดอีกฝ่ายไว้โดยสัญชาตญาณ เพื่อป้องกันไม่ให้ตนตกลงไป
«เปิ่นหวังจะส่งเจ้ากลับไปพักผ่อน» สีหน้าของฉีหลวนไม่เปลี่ยนแปลง
สืออู้ชิงจึงได้แต่เงียบอยู่ในอ้อมแขนของเขา อาจเป็นเพราะแดดข้างนอกยามนี้ร้อนแรงเกินไป ขณะหรี่ตาแสร้งทำเป็นหมดสติ นางกลับเห็นว่าใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำไปทั้งหน้า