ที่จริงสือซูหลิงไม่ได้คิดจะสังหารสืออู้ชิงในยามนี้
เพราะเหตุที่พวกเขาเลือกช่วยฉีหลวน ก็เพราะหลังจากอำนาจของฮ่องเต้สิ้นสูญ พวกเขายังมีสิ่งที่ใช้ควบคุมฉีหลวนได้อยู่ นั่นก็คือสืออู้ชิง
สือซูหลิงรู้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเหลียนอี นางก็รู้ว่าเหลียนอีเคยวางยาพิษสืออู้ชิง เพียงแต่ตอนนั้นนางสงสัยอยู่บ้างว่าพิษนั้นคืออะไร เหตุใดเมื่อออกฤทธิ์กับสืออู้ชิงแล้ว แม้แต่หมอหลวงก็ยังตรวจไม่พบ
ภายหลังนางสอบถามเหลียนอี อีกฝ่ายก็เล่าตามจริงว่า พิษนั้นมิใช่ยาพิษที่นางซื้อหามา หากได้มาโดยบังเอิญจากชายชราคนหนึ่ง จากคำบรรยายของเหลียนอี สือซูหลิงจึงจำได้ว่าชายชราผู้นั้นคือคนที่เคยทรยศหนีออกจากหุบเขาเทพโอสถ ผู้มีชื่อเสียงด้านการปรุงยาพิษ
กล่าวตามตรง พิษชนิดนี้แม้แต่สือซูหลิงก็แก้ไม่ได้ การตายของสืออู้ชิงเป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยง
ดังนั้นสือซูหลิงในยามนี้จึงมิได้ร้อนใจจะลงมือสังหารศัตรูนัก
ทว่าเซียวฉือกลับส่งคนไปจับสืออู้ชิงมา โดยที่นางไม่รู้เรื่อง!
สือซูหลิงเข้าใจความรู้สึกของเซียวฉือที่อยากให้นางแก้แค้น และซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทว่าขณะเดียวกันนางก็รู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้เท่ากับล่วงเกินฉีหลวนโดยตรง
ไม่ว่าสืออู้ชิงจะตายหรือไม่ ฉีหลวนก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปอีกแล้ว
เช่นนั้นนางก็ทำตามที่เซียวฉือบอกเสียเลย สังหารสืออู้ชิง ให้ตนเองได้สะใจเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน