“พี่ชาย ไม่ต้องพูดแล้ว นางกำลังหลอกท่าน” สือซูหลิงเอ่ยอย่างมั่นใจ “นางชอบฉีหลวน ลุ่มหลงในอำนาจ จึงแสร้งปลอมเป็นข้า ที่พูดเช่นนี้กับท่านก็เพราะกลัวว่าท่านจะฆ่านาง”
สืออวี้กลับส่ายหน้า “นางไม่ใช่คนเช่นนั้น”
“เหตุใดท่านถึงมั่นใจนัก?” เพลิงโทสะพลันก่อตัวขึ้นในใจสือซูหลิง เป้าหมายของความโกรธนั้นมิใช่พี่ชาย หากเป็นสืออู้ชิงที่หลอกลวงพี่ชายต่างหาก!
“เพราะองค์ชายสามแห่งแคว้นอวี๋ อวี๋หย่งหนิงปรากฏตัวขึ้นและช่วยนางไว้” สืออวี้เล่าเรื่องคืนนั้นทั้งหมด โดยเฉพาะตอนที่สืออู้ชิงบาดเจ็บหนักจากฝีมือเขา แต่นางยังเป็นห่วงเขายิ่งนัก ถึงกับวิงวอนให้อวี๋หย่งหนิงอย่าทำร้ายเขา
“แม้ข้าจะไม่รู้ว่าหลิงหลิงมีอคติต่อชิงชิงด้วยเหตุใด แต่...” ชายหนุ่มก้มมองมือของตน “อวี๋หย่งหนิงใส่ใจชิงชิงมาก หากตอนนั้นชิงชิงขอให้อวี๋หย่งหนิงฆ่าข้า เขาคงไม่ปฏิเสธด้วยซ้ำ—ถึงชิงชิงไม่ต้องเอ่ยปาก ขอเพียงนางไม่ห้าม อวี๋หย่งหนิงก็ไม่มีทางปล่อยข้าไป”
“ข้าทำผิดต่อชิงชิง”
“พี่ชาย อย่าได้โง่งมไปเลย ต่อให้นางปกป้องท่าน ก็ต้องมีเหตุผลอื่น!”
สืออู้ชิงยอมรับด้วยปากตนเองแล้วว่านางเคยทำเรื่องพวกนั้น!
วันนั้นนางอยู่หลังฉากกั้น ได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน!
“ข้ารู้สึกว่าไม่เหมือน...หลิงหลิง ข้ารู้สึกว่าไม่เหมือนจริง ๆ” สืออวี้สบตาสือซูหลิง เขาชี้ไปที่ดวงตาของตน
“ข้าเคยเห็นแววตาของนาง”
สือซูหลิงแค่นหัวเราะ คำโต้แย้งนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัว ทว่าขณะเดียวกัน ภาพแววตาของเด็กสาวผู้นั้นก็หวนกลับมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่