คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ยังไม่ต้องเอ่ยถึงชายชุดดำหลายคนที่ตามหลังมา เพียงคนที่เดินนำหน้า สืออู้ชิงก็รู้จักดี
สาวใช้ตัวน้อยยิ้มพลางปรายตามองนาง “พระชายา เห็นบ่าวแล้วตกใจหรือไม่เจ้าคะ?”
“...เสี่ยวอี้” เสียงของสืออู้ชิงแหบพร่าและแผ่วเบา
“เป็นบ่าวเองเจ้าค่ะ” เสี่ยวอี้ยิ้มละไม “พระชายา ไม่สิ คุณหนูรอง ท่านสวมรอย ขัดพระราชโองการ แล้วปลอมเป็นคุณหนูใหญ่เข้าจวนอ๋องฉี โทษของท่านไม่อาจอภัยได้ ต่อให้ตายก็ยังไม่สาสม บ่าวจึงตั้งใจมาส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย”
สืออู้ชิงจ้องนาง “เพราะ...เหตุใด...”
“อยากถามหรือว่าเหตุใด?” เสี่ยวอี้หัวเราะหยัน “ท่านคงไม่ได้คิดจริง ๆ กระมังว่าบ่าวติดตามท่านด้วยใจจริง? ที่ผ่านมาบ่าวจำต้องทำเช่นนั้นต่างหาก! บัดนี้คุณหนูใหญ่หยิบยื่นทางที่ดีกว่าให้ บ่าวย่อมไม่ขัดมโนธรรมของตน ช่วยท่านทำเรื่องชั่วอีกแล้ว! สืออู้ชิง ยามท่านมีอำนาจก็แย่งพี่เหลียนอีไปจากข้า บัดนี้ท่านตกต่ำแล้ว ข้าย่อมช่วยคุณหนูใหญ่ได้เช่นกัน!”
“คุณ...หนูใหญ่?” อารมณ์ของสืออู้ชิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตานางไหววูบ ลำคอเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากขยับราวกับจะพูดอะไร ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออก ทั้งยังสำลักไอเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน!
“ถูกต้อง! คิดไม่ถึงใช่หรือไม่ว่าคุณหนูใหญ่ไม่เพียงยังไม่ตาย แต่ยังมีชีวิตอยู่ดี! หมอเทวะเสวี่ยก็คือนาง!”
“แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ!” สืออู้ชิงเบิกตากว้าง เสียงลอดออกจากลำคอ “พี่...เสวี่ย...แค่ก ๆ!”
เสี่ยวอี้มองนางจากเบื้องบน “ตกใจมากสินะ? หึ ๆ คุณหนูใหญ่พบกับท่านอ๋องมานานแล้ว ทั้งยังเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ท่านยังคิดอยู่หรือว่าท่านอ๋องโปรดปรานท่าน? หญิงชั่วช้าใจคอโหดเหี้ยมอย่างท่าน คู่ควรหรือ?”