……
ไม่จริง ไม่จริง ต่อให้มีเรื่องเข้าใจผิดกันระหว่างทาง สืออู้ชิงก็ไม่มีทางเป็นอย่างที่พี่ชายกล่าว ว่าทำทุกอย่างเพื่อสกุลสือ
เป็นไปไม่ได้!
สือซูหลิงใจสับสนว้าวุ่น
นางสั่งให้คนไปขัดขวางพวกที่ส่งไปทรมานสืออู้ชิงทันที ทว่าไม่รู้เลยว่าจะทันหรือไม่!
เวลาผ่านไปนานถึงเพียงนี้แล้ว……
แต่บางทีอาจยังทันก็ได้?
พวกเขาอาจยังลงทัณฑ์อยู่ ยังไม่ได้สังหารนาง!
สือซูหลิงยังไม่อาจยอมรับความจริงที่กล่าวอ้าง ทว่านางไม่คิดหลบหนี ไม่ว่าจริงหรือเท็จ นางต้องรู้ให้ได้!
“หลิงหลิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซียวฉือถามอย่างไม่เข้าใจ พลางประคองนางไว้
สือซูหลิงไม่รู้วิชาตัวเบา เมื่อพบเซียวฉือที่มาถึง นางจึงขอให้เขาพามาที่นี่เพื่อพบสืออู้ชิงทันที!
สือซูหลิงส่ายหน้า ยามนี้นางไม่มีใจจะอธิบาย อีกทั้งตัวนางเองก็ยังไม่รู้เรื่องกระจ่าง
เซียวฉือเห็นนางใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงไม่ซักถามอีก เขาพานางใช้วิชาตัวเบา ไม่นานก็มาถึงสถานที่คุมขังสืออู้ชิง
พอสือซูหลิงลงถึงพื้น นางก็วิ่งเข้าไปในเรือนทันที!
ยังไม่ทันเข้าไป นางก็ได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด!
เสียงเหล่านั้นมาจากคนของนางทั้งสิ้น!
สถานการณ์ไม่ชอบมาพากล!
——แต่ในยามนี้ เรื่องที่ไม่ชอบมาพากลกลับเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ!
เส้นประสาทที่ตึงขึงของสือซูหลิงคลายลงเล็กน้อย นางพุ่งเข้าไปข้างในทันที!
ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกก็ปะทะเข้ามา!
ศพของเสี่ยวอี้นอนอยู่ตรงมุมห้อง กระบี่หักหลายเล่มกระจัดกระจาย คนของนางสองสามคนนอนครวญครางอยู่บนพื้น ส่วนคนที่เหลือกำลังไล่ตามใครบางคนออกไปทางหน้าต่างอีกด้าน
“ตามไป!”
“อย่าให้หนีไปได้!”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” สือซูหลิงถามเสียงเข้ม
“นายท่าน……มีคนช่วยสืออู้ชิงไปขอรับ!” คนบนพื้นเห็นนางแล้วตอบทั้งที่ฝืนความเจ็บปวด
สือซูหลิงยังไม่ทันซักถามอีกสองประโยค หางตาก็เหลือบเห็นชิ้นเนื้อบนพื้น รวมถึงรอยเลือดกองใหญ่
นางพลันเวียนศีรษะ “……สืออู้ชิง นางเป็นอะไรหรือไม่?”
“นายท่านโปรดวางใจ แม้มีคนช่วยสืออู้ชิงไป แต่นางไม่มีทางรอดแน่ พวกเราควักดวงตาทั้งสองข้างของนาง ทำลายโฉมหน้า เฉือนเนื้อไปกว่าร้อยครั้ง ทั้งยังแทงกระบี่เข้าที่ท้องของนางอีกหนึ่งแผล”