เมื่อมุมมองของผู้อ่านเปลี่ยนมา สืออู้ชิงก็กำลังถูกแล่เนื้อเถือหนัง
สิ่งที่เรียกว่าการแล่เนื้อเถือหนัง คือการเฉือนเนื้อคนออกทีละชิ้นอย่างช้า ๆ จนสุดท้ายสิ้นใจ
ยามได้ฟังระบบอธิบาย สืออู้ชิงยังรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้อ่านที่เห็นกับตา!
ช่วงนี้ผู้เขียนเลือกเล่าเรื่องผ่านสายตาของผู้ที่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ:
【เสี่ยวอี้ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง จนรู้สึกขนลุกขนพอง
พระชายาผู้เคยหยิ่งผยองและทะนงตน บัดนี้กลับถูกกระบี่เล่มหนึ่งแทงทะลุท้อง ตรึงร่างไว้กับพื้น เลือดแดงฉานย้อมห้องไปกว่าครึ่ง
บุรุษร่างสูงใหญ่หลายคนใช้กระบี่กรีดผิวขาวผ่องของนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เฉือนเนื้อออกมาทีละชิ้น จนมองเห็นกระดูกขาวโพลนลึกลงไป
พระชายาในอาภรณ์สีแดงชาด เสื้อผ้ากับโลหิตหลอมรวมเป็นหนึ่ง แยกไม่ออกว่าส่วนใดเป็นสิ่งใด ยิ่งขับให้ใบหน้าของนางซีดขาวจนน่าหวาดผวา!
ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า จับจ้องไปยังความเวิ้งว้าง ไร้ซึ่งประกายเฉิดฉายดังเช่นวันวาน
เพราะฤทธิ์ยาสลบ นางจึงไม่อาจแม้แต่จะดิ้นรนเพียงเล็กน้อย ต่อให้สิ้นหวังและเจ็บปวดเพียงใด ก็ทำได้เพียงอดทน แม้แต่เสียงกรีดร้องสักคำก็เปล่งออกมาไม่ได้!