……
เดิมทีอวี๋หย่งหนิงตั้งใจจะอยู่หารือเรื่องสำคัญกับฮ่องเต้ ทว่าคืนนี้ในวังหลวงมีเรื่องมากมายเหลือเกิน หลังฮ่องเต้จัดการเรื่ององค์ชายห้าเสร็จ ยังต้องไปพบฉีหลวน เขาจึงทูลลาออกมาก่อน
ก่อนจากไป อวี๋หย่งหนิงพาองครักษ์กลุ่มหนึ่งออกมาอย่างเปิดเผย โดยกล่าวชัดเจนว่าเพื่อรับประกันความปลอดภัยของตน
ฮ่องเต้ก็ทรงอนุญาตอย่างใจกว้าง
อวี๋หย่งหนิงจึงมาอย่างเงียบเชียบ ทว่าขากลับกลับนั่งรถม้าอย่างเอิกเกริก มีองครักษ์กลุ่มหนึ่งติดตามอยู่ข้างกาย
แน่นอนว่าแม้อวี๋หย่งหนิงจะนั่งอยู่ในรถม้า แต่ใจของเขากลับจากไปก่อนแล้ว ไม่นานนักเขาก็ลอบออกจากรถม้า ปล่อยให้องครักษ์ที่ไม่รู้อะไรคอยคุ้มกันรถม้าว่างเปล่าให้มุ่งหน้าไป
เงาร่างเคลื่อนผ่านความมืดอย่างรวดเร็ว อวี๋หย่งหนิงมาถึงสถานที่ซึ่งเขาสืบหาไว้ไม่รู้กี่ครั้งแล้วในไม่ช้า
บุรุษยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ทอดสายตามองจวนอ๋องฉีเบื้องล่างจากที่สูงไกล ๆ แววเย็นชาร้ายกาจปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว
เงาของเขาทอดยาวภายใต้แสงจันทร์ ก่อนจะหลบซ่อนเข้าไปในพุ่มไม้ ไม่มีผู้ใดเบื้องล่างมองเห็น
อวี๋หย่งหนิงรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นคนจากจวนอ๋องฉีกลับมา เขาจึงกระโดดมุ่งหน้าไปทางวังหลวงเพื่อตามหา
ยามนี้ฉีหลวนไม่อยู่ นับเป็นโอกาสเหมาะที่สุดที่เขาจะได้พบกระต่ายน้อย
ส่วนมารยาทหรือ? ศักดิ์ศรีหรือ?
หึ
อวี๋หย่งหนิงผู้นี้ใส่ใจเพียงความรู้สึกของตนเองมาแต่ไหนแต่ไร