“อืม...” ปกเสื้อรัดเข้ากับลำคอที่เพิ่งถูกบีบเมื่อครู่ ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาของสืออู้ชิงรินไหลไม่หยุด แต่นางยังฝืนปลอบอีกฝ่ายอย่างยากลำบาก “อย่ากังวล พี่สาวไม่เป็นไร”
เมื่อสืออวี้ได้ยินดังนั้น ใจจึงคลายลงเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร ขอเพียงน้องสาวไม่เป็นไรก็พอ
เขาโยนคนลงบนพื้นอีกครั้ง “พูดมาให้ชัด ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ซี้ด...” ความเจ็บปวดทำให้นิ้วมือของสืออู้ชิงสั่นระริก
งานนี้อันตรายจริง ๆ ด้วย!
โดยเฉพาะเมื่อต้องเจอคนอย่างสืออวี้!
— จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว สืออวี้ยังเป็นถึงเพียงนี้ หากพระเอกได้รู้ความจริง เขาคงฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ แน่!
แม้เขาจะรับปากว่าจะไม่ทำร้ายฉันก็เถอะ แต่...เชื่อไม่ได้หรอก!
“คุณชายสือ ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง” สืออู้ชิงรู้ว่าผู้อ่านยิ่งเห็นนางน่าเวทนามากเท่าไร ก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น นางจึงไม่ถือสาที่จะแสดงให้ดูน่าเวทนายิ่งขึ้น
ตอนนี้ผู้อ่านมีความสุขแค่ไหน อีกประเดี๋ยวก็จะเสียใจมากเท่านั้น qwq
สืออู้ชิงเบือนหน้า อาศัยความมืดบดบังป้ายเลือดจากบาดแผลบนใบหน้าไปแต้มใต้ตา ริมฝีปาก และปลายแขนเสื้อ จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนแผ่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทำท่าราวกับเจ็บจนหายใจลำบาก ไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้น และใกล้สิ้นใจเต็มที
เมื่อลงมือทุกอย่างเสร็จ นางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แหบพร่าและรู้สึกผิด “ที่จริงแล้ว...”
สืออู้ชิงยังคิดจะจัดท่าทางให้ดูดีกว่านี้ ทว่าชั่วพริบตาถัดมา เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านตรงหน้า นางชะงักคำพูดโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองไปทางนั้นด้วยความงุนงงและประหลาดใจ