สืออู้ชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนวางมือลงบนฝ่ามืออีกฝ่าย
จากนั้นแรงมหาศาลก็ฉุดนางขึ้นไปบนหลังม้า!
หงหมิงหันกลับมาเห็นเหตุการณ์ พอรู้ว่าเป็นสืออวี้ ทั้งยังไม่อาจแบ่งมือมาช่วยได้ เขาจึงปล่อยให้ม้าควบจากไป!
ถูกพี่ชายแท้ ๆ ของพระชายาพาตัวไป ต่อให้มีความแค้นใดอยู่ อย่างไรก็ปลอดภัยกว่าทิ้งนางไว้ที่นี่!
ยิ่งไปกว่านั้น สืออวี้ถึงขั้นมาช่วยพระชายา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีหรือร้ายยังต้องสงสัยอีกหรือ?
เมื่อเห็นเงาร่างทั้งสองหายลับไปอย่างรวดเร็ว เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
ไม่ต้องคุ้มครองคนแล้ว เช่นนั้นก็ถึงเวลาสำแดงฝีมือ!
“ฆ่า! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
……
อีกด้านหนึ่ง สืออวี้พาสืออู้ชิงควบม้าผ่านถนนไปสองสาย ก่อนตบก้นม้าอย่างแรง ปล่อยให้ม้าที่ตื่นตกใจวิ่งต่อไป ส่วนเขาพาสืออู้ชิงหลบออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วเลี้ยวเข้าไปในห้องว่างของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
“น้องหญิง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” เมื่อมาถึงที่นี่ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของสืออวี้ก็คลายลงบ้างในที่สุด
“ไม่เป็นไร” สืออู้ชิงส่ายหน้า เอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณท่านพี่”
“จะขอบคุณพี่ชายไปไย?”
ภายในห้องไม่ได้จุดตะเกียง สืออวี้จึงมองสีหน้าของสืออู้ชิงได้ไม่ชัดนัก
เขาขมวดคิ้ว ถามอย่างร้อนใจว่า “แต่หลิงหลิง เจ้าและท่านแม่วันนี้เป็นอะไรกัน? เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ?”
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนสืออวี้เห็นมารดาขอโทษน้องสาว แล้วต่อมายังทูลขอฮ่องเต้ให้ตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างน้องสาวกับสกุลสือ เขารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลายเพียงใด!
หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ส่งสายตาห้ามไว้ เขาคงกระโจนออกไปถามตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว!
สืออวี้ดูออกว่าท่านแม่โกรธน้องสาวจริง ๆ และยัง…ชิงชัง ทั้งเคียดแค้นนางจริง ๆ