นางเขย่งปลายเท้า ริมฝีปากค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้อีกฝ่าย ทว่าบุรุษกลับยืนนิ่งงัน คล้ายกำลังเหม่อลอย หรือไม่ก็ยังตั้งตัวไม่ทัน ขนตายาวทอดเงาเหนือดวงตาหงส์ที่จ้องมองนางไม่กะพริบ
แย่แล้ว หรือจะกะทันหันเกินไปจนสมองตามไม่ทัน?
สืออู้ชิงชะลอท่าทีอย่างเอาใจใส่ เปิดโอกาสให้บุรุษได้ตั้งตัว
นางแสร้งทำเป็นถูกดวงตาของอีกฝ่ายสะกดจนใจลอย จังหวะที่โน้มเข้าไปจึงช้าลง หนึ่งวินาที สองวินาที... ช้ากว่านี้ก็คงได้จูบกันอยู่ดี ริมฝีปากของนางแทบจะแนบลงบนแก้มอีกฝ่ายแล้ว ทว่าบุรุษยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง
“...” สืออู้ชิง
เกิดอะไรขึ้น?
คู่มือสารานุกรมมือใหม่ก็ไม่ได้เขียนไว้แบบนี้นี่นา?
พระเอกไม่ควรรังเกียจจนอยากอาเจียน แล้วกลับไปอาบน้ำสามรอบหรอกหรือ?
สืออู้ชิงไม่รู้ว่าควรจูบต่อหรือหยุดดี ในใจร่ำไห้เป็นสายธาร
ทว่าในวินาทีถัดมา นางก็เบิกตากว้าง—
เพราะบุรุษเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาหานางเล็กน้อย ก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของนาง
จะบอกว่านางเป็นฝ่ายจูบเขา ก็ไม่สู้บอกว่าเขาเป็นฝ่ายขอจูบนางเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ในชั่วขณะนั้น เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ทำให้ริมฝีปากของนางซึ่งเดิมควรจะแตะลงบนแก้ม กลับจูบลงตรงมุมปากของเขา
“...” สืออู้ชิง
【...】เหล่านักอ่าน
จุดไข่ปลาและเครื่องหมายอัศเจรีย์พรั่งพรูขึ้นมาเป็นชุด
ในสายตาของเหล่านักอ่าน จูบโดยไม่คาดคิดครั้งนี้เป็นฝีมือของสืออู้ชิงทั้งสิ้น เพราะทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ระยะที่แก้มของบุรุษขยับเข้ามานั้นน้อยนิด เมื่อเทียบกับการที่ฉีหลวนเป็นฝ่ายโน้มเข้าหา กลับดูคล้ายสืออู้ชิงที่เขย่งปลายเท้าแล้วเอนตัวไปข้างหน้าอีกเล็กน้อยเสียมากกว่า