……
อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินเสนาบดีก็นั่งอยู่ในโถงหน้า สีหน้าดูย่ำแย่
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งประสบมา นางทั้งเศร้าโศกทั้งเดือดดาล ราวกับกำลังจะพังทลายและระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ
สืออู้ชิงถึงกับกล้าขัดราชโองการ!
หากมิใช่เพราะเรื่องในวันนี้ นางคงยังไม่รู้เลยว่าบุตรสาวของตนถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว!
หลิงหลิงเป็นอย่างไรบ้าง? นางสบายดีหรือไม่? มีข้าวกินหรือเปล่า? ตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?
ยามนี้สืออู้ชิงไม่ยอมช่วย แล้วนางจะเกลี้ยกล่อมอ๋องฉีให้ช่วยได้หรือ?
ยิ่งคิด น้ำตาของฮูหยินเสนาบดีก็ยิ่งไหลอาบแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
“ฮูหยิน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” สาวใช้ข้างกายไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่ก็รีบปลอบโยน “ใต้เท้าต้องไม่เป็นไรแน่ ท่านอย่ากังวลไปเลย”
ฮูหยินเสนาบดีได้ฟังก็เพียงยิ้มขื่น เหล่าสาวใช้ตัวน้อยจะรู้ได้อย่างไรว่า คราวนี้นางออกไปเผชิญเรื่องราวมา ยิ่งทำให้ในใจหนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า
ขณะที่ฮูหยินเสนาบดีตัดสินใจแน่วแน่ว่า ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็จะขอให้อ๋องฉีช่วยเหลือ นางก็ได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ดังมาจากด้านนอก
“ท่านอ๋อง”
ฮูหยินเสนาบดีรีบเช็ดน้ำตา อ๋องฉีมาแล้ว!
แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็ได้ยินคนผู้นั้นเอ่ยอีกว่า “พระชายา”
“……” สืออู้ชิงก็มาด้วย!
นางมาทำอะไรอีก?
ฮูหยินเสนาบดีทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ดวงตาจับจ้องประตูเขม็ง หวังว่าตนจะฟังผิด ทว่าไม่นานอ๋องฉีก็จูงมือหญิงสาวหน้าตางดงามบอบบาง ผู้มีหางตาแดงระเรื่อ เดินเข้ามา
คนผู้นั้นก็คือสืออู้ชิง ผู้ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้ยังยิ้มระรื่นข่มขู่นางอยู่
เพียงเห็นสีหน้าของสืออู้ชิง ฮูหยินเสนาบดีก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด!
นังสารเลวนี่ไม่เพียงไม่ยอมช่วยนาง ยังไปแสดงละครต่อหน้าอ๋องฉีอีก!