เสี่ยวอี้ถูกเขาทำให้ตกใจจนสะดุ้ง สีหน้าซีดลงเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงสั่นงันงก “บ่าว...บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ หลังฮูหยินพูดคุยกับพระชายา คุณหนูก็ร้องไห้มาจนถึงยามนี้”
【ถุย! ไร้ยางอายจริง ๆ!】
【โมโหจนฟันคันไปหมดแล้ว】
【ยังจะร้องไห้อีก ไม่ร้องจนตาบอดไปเลยเล่า! แต่งหน้าได้จอมปลอมกว่านี้อีกหรือไม่!】
【หึ ๆ พระเอกต้องดูออกแน่ว่าจอมปลอม】
“เป็นอะไรไป?” ฉีหลวนจับจ้องหญิงสาว “นางพูดอะไรกับเจ้า?”
ต่อให้โง่เขลาเพียงใดก็ยังดูออกว่า หญิงสาวกับมารดาคงพูดคุยกันอย่างไม่ราบรื่น เห็นได้ชัดว่ามารดาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แม้แต่หญิงสาวเองก็ยังมีท่าทีผิดปกติ
ฉีหลวนไม่สนใจว่าฮูหยินกรมพิธีการโกรธด้วยเหตุใด ยามนี้เขาเพียงอยากรู้ว่าฮูหยินกรมพิธีการพูดอะไรกับหญิงสาว ถึงทำให้นางร้องไห้มานานถึงเพียงนี้!
สืออู้ชิงไม่คิดว่าพระเอกจะมาที่นี่โดยตรง อารมณ์ของนางยังปรุงแต่งได้ไม่เข้าที่เลย!
แต่งหน้าแค่นี้ หลอกคนธรรมดาก็พอว่า แต่จะปิดบังฉีหลวนได้อย่างไร?
เขาต้องมองออกแล้วแน่ว่าจอมปลอม!
ถึงกับซักถามนางแล้ว!
สืออู้ชิงหลุบตาลง หลบสายตาราวกับกำลังพิจารณาของอีกฝ่าย “ไม่มีอะไร...”
ทว่าสืออู้ชิงไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่ฉีหลวนเห็นหางตาของนางแดงก่ำ ใบหน้าซีดขาว จิตใจก็ปั่นป่วนจนเสียกระบวนท่าแล้ว ไหนเลยจะมีแก่ใจสังเกตว่านางร้องไห้จริงหรือแสร้งทำ?
ฉีหลวนยื่นมือโอบเอวหญิงสาว แล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมอกอย่างแรง ก่อนปลอบเสียงต่ำ “อย่ากลัว บอกข้ามา ไม่ว่าเรื่องใด ข้าล้วนช่วยเจ้าได้”