ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเอ่ยปาก สืออู้ชิงก็กล่าวขึ้นก่อนว่า “ข้าตัดสินใจแล้ว คุณชายสือ และองค์ชายทั้งสองพระองค์ไม่ต้องตรัสอะไรอีก... แค่ก ๆ”
จู่ ๆ นางก็ไอโขลกอย่างรุนแรงสองครั้ง เสียงนั้นพลันทำให้เหล่าองครักษ์ด้านนอกแตกตื่น พวกเขาพากันวิ่งกรูมาทางนี้อย่างรวดเร็ว!
อวี๋หย่งหนิงจ้องสืออู้ชิงนิ่งอยู่สองอึดใจ จากนั้นก็ยกมุมปากขึ้นยิ้ม “สืออู้ชิง ดูแลตัวเองให้ดี คราวหน้าที่พบกัน หากเจ้ายังมีสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายเช่นนี้ ข้าก็ไม่รับประกันว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง”
“...” สืออู้ชิง
อวี๋หย่งหนิงประคองนางลงอย่างแผ่วเบา ก่อนร่างของเขาจะหายลับไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
ส่วนสืออู้ชิง เมื่อไร้สิ่งประคอง นางก็เซถลาไปด้านข้าง
“ชิงชิง!” สืออวี้ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างอีกต่อไป พลันพุ่งเข้าไปหานางแล้วประคองไว้
“คุณชายสือ...” น้ำเสียงของสืออู้ชิงแผ่วเบาราวขนนก นางยิ้มให้เขา “นับแต่นี้ไป ท่านก็ยังเป็นคุณชายสือ ส่วนพวกเรา... ไม่เกี่ยวข้องกันอีก ข้าจะทำสิ่งใดก็ไม่เกี่ยวกับท่านและจวนเสนาบดี”