หาก...หากสิ่งที่สืออู้ชิงพูดเป็นความจริง แล้วเขาเล่า ทำอะไรลงไปบ้าง?
นางพยายามปกป้องหลิงหลิง ปกป้องตัวเอง ปกป้องสกุลสือทั้งสกุล แล้วเขาเล่า?
เขาไม่รู้อะไรเลย เพียงเพราะอารมณ์ขุ่นมัวของตน จึงปฏิบัติต่อนางเช่นนั้น...
“ชิงชิง...” หลังจากอ้าปากอยู่หลายครั้ง ในที่สุดสืออวี้ก็เอ่ยคำเรียกที่เคยใช้เรียกน้องสาวออกมา “ขอโทษ”
สืออู้ชิงส่ายหน้าเบาๆ “ท่านไม่มีอะไรต้องขอโทษ ข้าเข้าใจทุกอย่าง”
ใช่แล้ว นางเข้าใจทุกอย่าง
นางฉลาดปราดเปรื่อง ย่อมมองเห็นอนาคตของตนตั้งแต่เนิ่นๆ
บางทีตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจในครานั้น นางก็คงคาดไว้แล้วว่าวันหน้าจะถูกพี่ชายคนนี้ปฏิบัติอย่างโหดร้ายไร้เยื่อใย
หากอวี๋หย่งหนิงมาช้ากว่านี้อีกสักหน่อย เขาอาจลงมือสังหารอีกฝ่ายด้วยโทสะจริงๆ
สืออวี้นั่งยองลง หมายจะดูบาดแผลของนาง ทว่ามือที่เพิ่งยื่นออกไปกลับถูกอีกคนปัดออกอย่างไม่ไว้หน้า
“คุณชายสือคงมิได้สูญเสียความทรงจำกระมัง” บุรุษผู้เปี่ยมด้วยไอสังหารอุ้มน้องสาวของเขาขึ้นมา ดวงตาหลุบมองอีกฝ่ายจากที่สูง “บาดแผลทั่วร่างของชิงชิง ล้วนเป็นฝีมือเจ้า”
“...” สืออวี้พูดไม่ออก แต่ไม่นานก็ถลึงตามองอีกฝ่าย “อวี๋หย่งหนิง! เจ้าหมายความว่าอย่างไร ไม่ว่าอย่างไร น้องสาวข้าก็เป็นพระชายาอ๋องฉีแล้ว เจ้าเป็นคนนอก กลับอุ้มนางเช่นนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?”
อวี๋หย่งหนิงแค่นหัวเราะ ก่อนเตะสืออวี้เต็มแรง!
เหตุการณ์กะทันหันทำให้สืออู้ชิงตกใจ “อย่า! พี่ชาย!”
สืออวี้เองก็ไม่คาดคิด สภาพจิตใจของเขาถูกรบกวนด้วยคำพูดของสืออู้ชิงเมื่อครู่ จึงลดความระแวดระวังต่ออวี๋หย่งหนิงลง ใครจะรู้ว่าบุรุษผู้นี้จะจู่โจมเขาขึ้นมากะทันหัน!
เขายกข้อมือขึ้นป้องกันได้เพียงเท่านั้น แรงมหาศาลผลักให้ถอยหลังไปหลายก้าว อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังถูกซัดกระเด็นถึงสองครั้ง อวัยวะภายในทั้งห้าจึงปวดหนึบขึ้นมา!
“พรวด!” สืออวี้กระอักเลือดออกมาคำโต!