สืออู้ชิงผลักสืออวี้เบา ๆ อย่างไร้สุ้มเสียง คล้ายต้องการให้เขาได้สติขึ้นมา หรือไม่ก็เพื่อขีดเส้นแบ่งระยะห่างระหว่างพวกเขา
นางผลักเขาไม่ขยับ แต่ก็ไม่ได้ทำต่อ เพียงหันกลับมา เอ่ยเสียงแผ่วเบา “อาหลวน”
ยามฉีหลวนเห็นสภาพของเด็กสาวชัดเจน ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วก็ชะงักไปชั่วขณะ
ใบหน้าของนางซีดขาว แก้มข้างหนึ่งถูกกรีดเป็นแผล แม้แต่ลำคอก็เขียวช้ำไปทั่ว
ฉีหลวนแทบไม่กล้าจินตนาการ หากเขามาช้ากว่านี้อีกสักหน่อยจะเกิดอะไรขึ้น!
ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวประหนึ่งหมึกเข้มข้น ซึมซาบไปทั่วดวงตาสีดำของเขา ทว่าไม่นานอารมณ์เหล่านั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะอันร้อนแรง!
“ใครเป็นคนทำ?” เขาไม่สนใจสืออวี้แม้แต่น้อย ใช้กำลังที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ชิงตัวสืออู้ชิงเข้ามาไว้ในอ้อมแขน