ฉีหลวนกลับเพียงจับมือนางไว้เพื่อปลอบโยน ก่อนเอ่ยต่อว่า “อยากขอให้เปิ่นหวังช่วย แต่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ยังทำไม่ได้หรือ?”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ช่างเถิด” เขายกยิ้มเย็นชา “หงหมิง โยนคนออกไป”
ถ้อยคำไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
หงหมิงก็รับคำทันทีว่า “พ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวไปหาฮูหยินเสนาบดี
ฮูหยินเสนาบดีลนลานจนรีบตอบว่า “ได้! ข้าตกลงแล้ว!”
นางตกลงแล้ว แต่สืออู้ชิงไม่กล้าตกลงด้วย!
“ไม่! ไม่ต้อง!” สืออู้ชิงส่ายหน้าให้ฉีหลวนเบา ๆ “อาหลวน อย่าทำเช่นนี้!”
เมื่อเหล่านักอ่านเห็นนางเป็นเช่นนี้ ต่างก็พากันหัวเราะหึ ๆ:
【ยังแสร้งทำอีก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากได้หรอกหรือ?!】
【ฉันจะอาเจียนแล้วจริง ๆ】
【แสร้งทำเข้าไปเถอะ คงได้ใจจนลืมตัวแล้วกระมัง! ก็แค่บุตรีอนุชั้นต่ำ ยังคิดจะให้มารดาเอกมาขอโทษตัวเองอีก!】
“นางสมควรขอโทษอยู่แล้ว” ฉีหลวนหลุบตาลง กล่าวอย่างอดทน “อย่าใจอ่อนง่ายเช่นนั้น”
“แต่ท่านแม่ขอโทษไปแล้ว ข้าไม่อยากให้นางมาขอโทษในงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติขององค์หญิงใหญ่!”
ฉีหลวนหัวเราะเย็นชา “เช่นนั้นหากนางอยากเข้าร่วมงานเลี้ยงในวัง แต่แม้แต่ประตูวังก็ยังเข้าไม่ได้ หลิงหลิง ข้าต้องมีเหตุผลให้คนในจวนเสนาบดีเข้าไปได้ เข้าใจหรือไม่?”
สืออู้ชิงชะงักไป
ฮูหยินเสนาบดีก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
ลองคิดดูให้ดี ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ บัดนี้เสนาบดีถูกขังอยู่ในคุกหลวง แล้วคนอื่น ๆ ในจวนเสนาบดีจะยังมีสิทธิ์ไปร่วมงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติขององค์หญิงได้อย่างไร?