สืออู้ชิงมีสีหน้าฉงนเล็กน้อย “ข้ารู้” เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเคยบอกนางไปนานแล้วหรอกหรือ?
“เพราะฉะนั้น อย่าเกิดความรู้สึกเกินจำเป็นกับตัวละครในนิยาย มิฉะนั้น คนที่ทุกข์ใจก็มีแต่ตัวเจ้าเอง” ระบบกล่าวอย่างสุขุมและมีเหตุผล
ที่จริงระบบเองก็ไม่ได้แปลกใจนักที่เจ้าของร่างนี้จะเป็นที่ชื่นชอบของพระเอก...
เพราะเดิมทีนางเป็นผู้ที่ดึงดูดทุกคนได้อยู่แล้ว
ไม่ว่าจะเป็นเจ้าชายผู้สถิตอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง หรือปีศาจผู้เดียวดายอยู่ในห้วงเหวลึก ต่างก็คลุ้มคลั่งเพื่อนาง
เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพราะเสน่ห์ หรือมนตร์ลวงใจ
แต่เป็นเพราะตัวนางเอง
เดิมทีนางคือ...ดวงดาวดวงหนึ่ง
ไม่มีผู้ใดไม่ปรารถนาจะไล่ตามดวงดาว และไม่มีผู้ใดไม่อยากเด็ดดวงดาวลงมา ให้มันเป็นของตนเพียงผู้เดียว
ดังนั้นระบบจึงคาดการณ์ไว้นานแล้วว่า ในโลกภารกิจจะต้องมีคนชอบสืออู้ชิง เพียงแต่สิ่งที่มันกังวลคือ สืออู้ชิงจะอาลัยอาวรณ์ผู้ใดในโลกภารกิจหรือไม่
ทว่ามันนึกไม่ถึงว่า หลังจากมันถามจบ เด็กสาวกลับเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมข้าต้องเกิดความรู้สึกเกินจำเป็นกับตัวละครในนิยายด้วย?”
ระบบนิ่งไปสองวินาทีจึงตอบ “พวกเขาอาจดีกับเจ้า”
“แล้วอย่างไร?” สืออู้ชิงถามอย่างแปลกใจ
“...” ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนคำถาม “เจ้าคิดว่าฉีหลวนเป็นอย่างไร?”