ฉีหลวนเม้มปาก รู้สึกว่าตนกำลังโกรธอีกฝ่ายอยู่ จึงไม่ควรตอบตกลงง่าย ๆ แต่...
นางถามเขาด้วยสีหน้าจริงจังถึงเพียงนี้เชียว!
อีกทั้งแดดข้างนอกร้อนแรงเพียงนั้น หากนางถูกแดดเผาจนบาดเจ็บจะทำอย่างไร?
แต่ถ้าเขาตกลงง่าย ๆ เช่นนี้ ก็ไม่แสดงให้เห็นว่าเขากำลังโกรธน่ะสิ...
ฉีหลวนยืนนิ่งไม่พูดอะไร ผ่านไปหนึ่งวินาทีจึงเอ่ยเสียงเย็นชา “ตามใจเจ้า”
“ท่านโกรธอยู่หรือ?” หญิงสาวไม่ได้รีบร้อนเข้ามา หากแต่เท้าแขนอยู่ริมหน้าต่าง มองเขาอย่างตั้งใจ “เช่นนั้นข้ายืนอยู่ตรงนี้ คุยกับท่านก็แล้วกัน”
ฉีหลวนเหลือบมองข้อมือของนางโดยไม่รู้ตัว “อย่าท้าวแขน!”
“ได้” นางหดมือกลับอย่างว่าง่าย
แสงเงาพร่างพราวตกกระทบร่างนาง ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมรอยยิ้มอันเจิดจ้า ความอ่อนโยนผสานกับความบริสุทธิ์ ราวกับเทพธิดาผู้จุติลงสู่โลกมนุษย์
งดงามจนผู้คนมิอาจละสายตา
ระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงหน้าต่างบานหนึ่งกั้นไว้
ฉีหลวนมองจนตะลึงงัน ใบหูแดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้ามาขอโทษท่าน” สืออู้ชิงกล่าวอย่างจริงใจ “เพราะความสะเพร่าของข้า จึงทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ท่านคงเป็นห่วงมากสินะ”
ฉีหลวนได้สติกลับคืน สีหน้าไร้อารมณ์ “เจ้ารู้ด้วยหรือ?”
“ข้ารู้” นางเอียงศีรษะเล็กน้อย
“—ข้าคิดว่าตนเองเริ่มเข้าใจท่านขึ้นมาบ้างแล้ว”
รูม่านตาของฉีหลวนสั่นไหว
ก่อนหน้านี้นางเคยพูดคำลึกซึ้งและตรงไปตรงมายิ่งกว่าคำว่า “เข้าใจท่าน” มากมาย ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้กับประโยคที่นางเอ่ยในยามนี้... “ข้าคิดว่าตนเองเริ่มเข้าใจท่านขึ้นมาบ้างแล้ว” ทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวอย่างหนัก