ยามเย็น ณ สถานที่แห่งหนึ่งในแคว้นเซี่ย
“นายท่าน คนทางนั้นถอนกำลังกลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงาคนหนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าอวี๋หย่งหนิง
“อืม” แววตาของอวี๋หย่งหนิงวูบไหวด้วยประกายประหลาด น้ำเสียงเย็นชา “ทางจวนอ๋องฉีเล่า มีความเคลื่อนไหวใหม่หรือไม่?”
อิ่งอีชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม
สตรีที่นายท่านให้เขาสืบเรื่องเมื่อไม่นานมานี้ ผู้ที่ปรากฏตัวในป่าท้อ แท้จริงแล้วคือพระชายาอ๋องฉีแห่งจวนอ๋องฉี สือซูหลิง
อิ่งอียังจำได้จนถึงบัดนี้ ว่าตอนรายงานข่าวให้นายท่านฟัง สีหน้าของนายท่านหม่นคล้ำและน่ากลัวเพียงใด
อิ่งอีไม่อยากคิดว่าสีหน้าเช่นนั้นของนายท่านเป็นเพราะผลได้ผลเสียที่เกี่ยวข้องกับฐานะของพระชายาอ๋องฉี หรือเป็นเพียงเพราะ...สตรีที่นายท่านหมายตาไว้ บัดนี้แต่งให้ผู้อื่นไปแล้ว
หลายวันมานี้ เมื่อสืบลึกลงไป ข่าวเรื่องความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างอ๋องฉีกับพระชายาอ๋องฉีก็ยิ่งมีมากขึ้น อารมณ์ของนายท่านจึงยิ่งย่ำแย่ตามไปด้วย...