แผงความเห็นของนักอ่านหรือ?
สืออู้ชิงเงยหน้าขึ้น จากนั้นแผงโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนแผงมีข้อความจากนักอ่านเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็วทีละบรรทัด:
【ฉีหลวน ลืมตาดูให้ดี! นี่ไม่ใช่ภรรยาของท่านเสียหน่อย!!】
【อ๊าก โมโหจนจะตายอยู่แล้ว สืออู้ชิงหน้าด้านเช่นนี้ได้อย่างไร! ยังกล้าพูดว่า “นับแต่นี้ไป หม่อมฉันก็คือพระชายาของท่านแล้ว” ถุย! ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือ เป็นเพียงบุตรสาวอนุใจคอโหดเหี้ยมคนหนึ่งเท่านั้น คู่ควรหรือ?!】
【ท่านนักเขียน รีบอัปเดตเร็วเข้า ซูหลิงน่าสงสารเหลือเกิน อยากเห็นนางแก้แค้นพวกสารเลวเต็มที!】
【นังสารเลวรีบไปตายเสีย! ถุย! อ่านแล้วเดือดจนไฟลุก!】
【ไม่ช้าก็เร็วฉีหลวนต้องรู้ความจริง ถึงเวลานั้น ด้วยความผิดของสืออู้ชิง เกรงว่าคงไม่จบลงแค่ความตาย】
【ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ ตอนนี้พระเอกมีภาพจำต่อสืออู้ชิงแย่มาก นางสวมรอยเป็นซูหลิง ย่อมไม่มีทางได้รับความรักจากพระเอก】
【เห็นด้วย ขำจะตาย ฉีหลวนไม่คิดจะสนใจนางด้วยซ้ำ หนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก】
【ฮ่า ๆ ดูที่ท่านนักเขียนเขียนสิ “ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาของสืออู้ชิง เขาก็เบือนสายตาหนีในทันใด” ฮ่า ๆ นี่ต้องรังเกียจขนาดไหนกัน!】
【จริงด้วย ท่าทีของฉีหลวนทำเอาสะใจอยู่หรอก แต่ก็ยังหงุดหงิดสืออู้ชิงอยู่ดี รีบเขียนมุมมองของซูหลิงเถอะ】
สายตาของสืออู้ชิงเลื่อนไปยังมุมขวาล่างของหน้าจอโปร่งใส ตรงนั้นมีตัวอักษรสีแดงตัวเอียงขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า: ค่าความนิยม
【ค่าความนิยม: 0 (นักอ่านต่างอยากให้ท่านตายกันทั้งนั้น)】
ใต้ค่าความนิยมมีรูปหัวใจขอบสีแดงอยู่ดวงหนึ่ง ตรงกลางหัวใจว่างเปล่า
สืออู้ชิงคาดเดาว่านั่นคงหมายถึงค่าความชื่นชอบ
สรุปก็คือ ตอนนี้ค่าความนิยมของนางเป็นศูนย์ ค่าความชื่นชอบก็เป็นศูนย์ เป็นเพียงตัวประกอบที่นักอ่านถึงจะสาปแช่ง แต่ไม่คิดจดจำด้วยซ้ำ
สืออู้ชิงเข้าใจได้ เพราะตัวประกอบอย่างนางที่อิจฉานางเอกซึ่งแอบรักพระเอก แล้วก่อเรื่องชั่วร้ายสารพัดนั้นมีอยู่มากมาย นางไม่จำเป็นต้องเป็นสืออู้ชิง จะเป็นจางซาน หลี่ซื่อ หรือใครอื่นก็ไม่ต่างกัน
ตัวละคร “สืออู้ชิง” ไม่มีจุดใดให้จดจำเลยสักนิด
“ก๊อก ๆ” ขณะที่สืออู้ชิงกำลังครุ่นคิดว่าควรทำอย่างไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก “คุณหนู”
“เข้ามา”
สาวใช้ชุดเขียวคนหนึ่งเดินเข้ามา นางปิดประตูแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นห่วง “คุณหนู เหตุใดท่านอ๋องจึงเสด็จจากไปทั้งอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”
สีหน้าสืออู้ชิงหม่นลง “ท่านอ๋องมีธุระด่วน”
สาวใช้คล้ายจะเข้าใจบางอย่าง ทว่าไม่กล้าเอ่ย นางขยับเข้ามาใกล้สืออู้ชิง ก้มกายกระซิบเรื่องอื่น “คุณหนู เรื่องที่ท่านสั่งให้จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
ข้อความจากนักอ่านพลันเพิ่มขึ้นอย่างท่วมท้น!
【นางหมายถึงส่งซูหลิงเข้าไปในหอคณิกาใช่ไหม?】
【บัดซบ ๆ เดิมทีเป็นวันมงคลสมรสของซูหลิงแท้ ๆ แต่นางกลับต้องประสบเคราะห์ ถูกทำลายโฉมแล้วยังถูกส่งเข้าหอคณิกา ส่วนสืออู้ชิงที่ได้รับความคุ้มครองจากนางมาตลอดกลับได้สามีผู้กุมอำนาจล้นฟ้า ตัวเองยังกลายเป็นพระชายาผู้สูงส่งเหนือผู้คนนับหมื่น!】
【พวกเจ้าว่าสืออู้ชิงตายอย่างไรถึงจะสาสม? ข้าขอเสนอให้แล่เนื้อเถือหนัง】
【แยกร่างด้วยม้า】
【ธนูนับหมื่นทะลวงหัวใจ】
【……】
สืออู้ชิงเหลือบเห็นคำด่าทอมากมายบนแผง จึงเข้าใจว่าสาวใช้หมายถึงเรื่องใด
“อืม” นางยกมุมปากยิ้มน้อย ๆ “นับจากนี้ไป ข้าก็คือสือซูหลิง คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี เข้าใจหรือไม่?”
สาวใช้ก้มกาย “เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่”
ดวงตาของสืออู้ชิงเปี่ยมด้วยความยินดีจากใจจริง “เสี่ยวอี้ ต่อจากนี้นางก็จะใช้ชีวิตอย่างอิสระได้แล้ว ใช่หรือไม่?”
เสี่ยวอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง
นางย่อมรู้ว่าสืออู้ชิงหมายถึงใคร นอกจากคุณหนูใหญ่สือซูหลิงแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก?
แต่…ใช้ชีวิตอย่างอิสระ หมายความว่าอย่างไร?
เสี่ยวอี้ครุ่นคิดอีกครั้ง บางทีคุณหนูรองคงกำลังเยาะเย้ยคุณหนูใหญ่ ว่าต่อจากนี้นางทำได้เพียงเป็นหญิงคณิกาในหอคณิกา ไร้อิสรภาพกระมัง?
นางยิ้มรับคำ “แน่นอนเจ้าค่ะ สตรีผู้นั้นย่อมเป็นอิสระมาก”
สืออู้ชิงดูเบิกบานยิ่งขึ้น
นักอ่านเห็นถึงตรงนี้ ก็แทบจะสาปแช่งบรรพบุรุษของสืออู้ชิงไปถึงแปดชั่วโคตร
ตัวละครนี้ชั่วร้ายเหลือเกิน!
ซูหลิงดีกับนางถึงเพียงนั้นแท้ ๆ!
ที่สืออู้ชิงพูดเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล นางกำลังวางเค้าเพื่อฟอกขาวให้ตนเองในภายหลัง
มองเผิน ๆ ดูเหมือนนางกำลังเยาะเย้ยสือซูหลิง แต่หากนาง “เชื่อจริง ๆ” ว่าหลังจากนี้สือซูหลิงจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขเล่า? หากนางไม่เคยคิดทำร้ายสือซูหลิงเลย และเห็นอีกฝ่ายเป็นพี่สาวจากใจจริงเล่า?
แม้สือซูหลิงจะเป็นคนสั่งให้ทำลายโฉมสือซูหลิงจริง ๆ ทว่าในหนังสือไม่ได้บรรยายเรื่องนี้โดยตรง เพียงใช้ความคิดในใจของนางเอกหลังฟื้นขึ้นมาเล่าให้ผู้อ่านรู้ ในเมื่อไม่มีการบรรยายตรง ๆ ก็ย่อมหาทางอธิบายให้ลงตัวได้!
เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ถึงเวลานั้นนักอ่านที่กำลังด่าทอนางอย่างรุนแรงในตอนนี้ ก็จะเสียใจมากเพียงนั้น!
“หวังว่าวิธีนี้จะได้ผลนะ” สืออู้ชิงคิดในใจ
หลังจากนั้นนางพูดคุยกับสาวใช้อีกครู่หนึ่ง ทว่าแผงความเห็นของนักอ่านกลับไม่มีปฏิกิริยาอีก มีเพียงข้อความที่แสดงความสงสารนางเอกเลื่อนผ่านไป
“เจ้าของร่าง ฉากของท่านจบลงแล้ว มุมมองที่นักอ่านเห็นกลับไปอยู่ทางนางเอกแล้ว” ระบบเตือน
สืออู้ชิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางเป็นเพียงตัวละครที่ไม่คู่ควรแม้แต่จะเรียกว่าตัวประกอบ นางเอก ผู้เขียนย่อมไม่เขียนถึงนางอยู่ตลอด เมื่อไม่มีบทบรรยาย นักอ่านก็ไม่เห็นว่านางทำอะไร
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป รีบเข้านอนแต่เนิ่น ๆ
“จริงสิ” ขณะใกล้จะหลับ สืออู้ชิงพลันนึกถึงคำถามหนึ่ง “ระบบ ตอนนี้ตัวละครใดมีค่าความนิยมสูงสุด?”
ระบบแสดงตารางอันดับค่าความนิยมให้นางดู:
อันดับหนึ่ง ค่าความนิยมหนึ่งหมื่น สือซูหลิง
อันดับสอง ค่าความนิยมเก้าพัน ฉีหลวน
อันดับสาม ค่าความนิยมแปดพัน อวี๋หย่งหนิง
อันดับสี่……
สืออู้ชิงจดจำตัวละครไม่กี่คนที่มีค่าความนิยมสูงไว้เงียบ ๆ หากตัวเองมีโอกาสปรากฏตัวไม่มากพอ นางก็จะไปเกาะกระแสฉากของพวกเขา!
……
วันรุ่งขึ้น สืออู้ชิงรับอาหารเช้าในห้องของตน
หลังอาหาร นางพาสาวใช้สองคนออกจากห้อง แล้วเดินเล่นไปทั่วจวนอ๋อง
สมกับเป็นอ๋องต่างสกุลผู้กุมอำนาจในนิยาย จวนของฉีหลวนโอ่อ่าหรูหรา ไม่ด้อยไปกว่าพระราชวังแม้แต่น้อย
สืออู้ชิงเดินอยู่ครู่หนึ่ง สายตาพลันถูกดอกไม้หลากสีในสวนดึงดูด จึงอดเดินเข้าไปใกล้ไม่ได้
“งดงามยิ่งนัก” นางยื่นมือออกไปแตะดอกไม้ดอกหนึ่งอย่างเบามือ
เสี่ยวอี้ยิ้มกริ่ม “แต่เมื่อเทียบกับพระชายาแล้ว ดอกไม้เหล่านี้ล้วนหม่นแสงลงมากเจ้าค่ะ”
สาวใช้อีกคนมีสีหน้าเคารพนบนอบ ทว่าในใจกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด
แย่งงานมงคลสมรสของคุณหนูใหญ่ไปแล้ว ยังมีหน้าเดินวางท่าราวกับเป็นนายหญิงในจวนอ๋องอย่างเปิดเผย ไม่กลัวเดินสะดุดแล้วตกสระน้ำตายหรือไร
สาวใช้ผู้นี้มีนามว่าเหลียนอี เดิมเป็นสาวใช้ข้างกายสือซูหลิง เพราะสัญญาขายตัวถูกสืออู้ชิงหลอกเอาไปจากมือสือซูหลิง นางจึงจำต้องติดตามอยู่ข้างกายสืออู้ชิง คอยเตือนนางอยู่เสมอและช่วยให้นางปลอมตัวเป็นสือซูหลิง
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวอี้ สืออู้ชิงก็ชักมือกลับ แล้วยิ้มตามบุคลิกเดิม “มีแต่เจ้าที่พูดเก่ง”
“สิ่งที่บ่าวพูดล้วนเป็นความจริงเจ้าค่ะ” เสี่ยวอี้ประจบอีกคำหนึ่ง พลันเห็นเงาร่างในศาลาริมน้ำที่อยู่ไกลออกไป ก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “พระชายา ท่านดูสิ นั่นมิใช่ท่านอ๋องหรือเจ้าคะ?”
สืออู้ชิงมองตามไป ก็เห็นชายสวมอาภรณ์สีน้ำเงินผู้หนึ่ง มีบุคลิกเย็นชาอย่างที่คิด