“เช่นนั้น จงมุ่งเป็นตัวละครยอดนิยมอันดับหนึ่งในนิยายทุกเรื่องให้ได้ เจ้าของร่าง เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“พร้อมแล้ว”
ทันทีที่ตอบระบบจบ แสงสีขาวสายหนึ่งก็วาบผ่านตรงหน้าสืออู้ชิง ครั้นแสงนั้นหายไป ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
ภายในห้องที่จุดเทียนไว้ มีผ้าสีแดงสำหรับพิธีมงคลบดบังอยู่ สืออู้ชิงเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งอย่างเลือนราง
นางนั่งนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะเรียกระบบในใจอย่างเงียบงัน “ระบบ? ตอนนี้ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายแล้วใช่ไหม?”
“ใช่” เสียงสังเคราะห์ดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของนาง เป็นเสียงที่มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน “เจ้าของร่างได้เข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องแรกแล้ว เรื่อง ‘ท่านอ๋องอย่าตามใจอีกเลย: ธิดาเอกผู้โฉมงามและเหี้ยมเกรียม’ ต้องการรับเนื้อเรื่องในตอนนี้หรือไม่?”
“รับ”
สืออู้ชิงตอบโดยไม่ลังเล
สิ้นเสียง ความทรงจำมากมายที่แต่เดิมไม่มีอยู่ในหัวของนางก็พลันปรากฏขึ้น
นี่คือนิยายรักย้อนยุคเรื่องหนึ่ง นางเอกเป็นธิดาเอกจากจวนเสนาบดี มีฐานะสูงส่ง รูปโฉมงดงามล่มเมือง เชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด เป็นคุณหนูสูงศักดิ์อันดับหนึ่งผู้เลื่องชื่อแห่งแคว้นต้าเซี่ย
ชีวิตของนางควรราบรื่นและมีความสุขสงบไปตลอด ทว่าทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไปเพราะนางหลงเชื่อสืออู้ชิงผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา
สือซูหลิง นางเอกของเรื่อง อ่อนโยนและมีเมตตา ปฏิบัติต่อน้องสาวต่างมารดาอย่างสืออู้ชิงเป็นอย่างดี ทว่าสืออู้ชิงแม้จะแสดงท่าทีซาบซึ้งภายนอก แต่ในใจกลับอิจฉาฐานะและตำแหน่งของพี่สาวเอกมาโดยตลอด ความริษยานี้ยิ่งพุ่งถึงขีดสุดหลังพี่สาวเอกได้รับพระราชทานสมรสกับอ๋องฉี บุรุษที่นางแอบหลงรัก
ด้วยความช่วยเหลือจากอนุ นางจึงคิดแผนการอันแยบยลขึ้นมาได้ นั่นคือสวมรอยเป็นพี่สาวแล้วแต่งเข้าจวนอ๋อง
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้ว ก็ยากจะหยุดยั้ง สืออู้ชิงฉวยโอกาสที่สือซูหลิงไว้ใจนาง วางยาให้อีกฝ่ายหมดสติ กรีดทำลายใบหน้า แล้วส่งตัวไปยังหอนางโลม!
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อนางเอกฟื้นคืนสติ ได้พบกับหมอเทวดา รักษาใบหน้าให้กลับมางดงามดังเดิม และเริ่มวางแผนแก้แค้น
สืออู้ชิงอ่านมาถึงตรงนี้ก็เข้าใจเรื่องราวต่อจากนั้นแล้ว
นางกะพริบตา “ระบบ ฉันดูค่าความนิยมของตัวเองตอนนี้ได้ไหม?”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “เจ้าของร่าง เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าตัวประกอบชั่วร้ายเช่นเจ้าจะมีค่าความนิยม?”
“……” สืออู้ชิง
ก็ได้
เห็นได้ชัดว่าเนื้อเรื่องเดินทางมาถึงคืนที่สืออู้ชิงสวมรอยเป็นพี่สาวเอกแล้วแต่งเข้าจวนอ๋อง กล่าวคือ ยามนี้นางเอกถูกทำลายโฉมและตกอยู่ในหอนางโลมแล้ว
เรื่องชั่วร้ายทำไปแล้ว หากอยากให้ผู้ชมชื่นชอบ ก็คงยาก
“เจ้าของร่าง ข้าขอเตือนว่า แม้เจ้าจะต้องมุ่งเป็นตัวละครยอดนิยม แต่เรื่องเลวร้ายบางอย่างที่ร่างเดิมทำเพื่อผลักดันเนื้อเรื่อง เจ้าก็ยังต้องทำต่อไป” ระบบได้ยินความคิดในใจของนาง
สืออู้ชิงห่อเหี่ยวอยู่บ้าง ทว่ายังไม่ทันได้ตอบ เสียงบุรุษทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ
“สือซูหลิง?”
สืออู้ชิงรีบแสดงท่าทีเขินอายตามนิสัยของเจ้าของร่างเดิม แล้วขานตอบอย่างหยั่งเชิง “ท่านอ๋อง”
เสียงของนางนุ่มนวลหวานใส ไพเราะยิ่งนัก แม้แต่สืออู้ชิงเองยังชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน
อ๋องฉียืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือไปที่ผ้าคลุมหน้า
ในชั่วขณะที่ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดขึ้น สืออู้ชิงรู้สึกประหม่า นางยังไม่เคยสวมบทบาทเป็นคนอื่นมาก่อน นี่เป็นโลกภารกิจแรก หวังว่าจะไม่เกิดความผิดพลาด
ฉีหลวนรู้สึกเบื่อหน่ายต่อพระราชโองการพระราชทานสมรสอยู่บ้าง เขาไม่ค่อยรู้จักคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี ทั้งชีวิตเคยพบอีกฝ่ายจากระยะไกลเพียงครั้งสองครั้ง จึงไม่อาจเรียกว่ามีความรู้สึกต่อกันได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเคยได้ยินมาว่าอีกฝ่ายมีนิสัยเช่นไร คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ทำอะไรตามกรอบระเบียบเช่นนั้น มิใช่แบบที่เขาชื่นชอบ
แต่เมื่อพระราชโองการลงมาแล้ว เขาก็ไม่อาจขัดขืน จึงจำต้องยอมรับ
ก่อนมาถึงห้องหอ เขาคิดไว้แล้วว่าจะพูดกับสือซูหลิงอย่างไรหลังเปิดผ้าคลุมหน้า ทว่าเมื่อก้าวเข้ามาในห้องหอจริง ๆ แล้วเห็นร่างเล็ก ๆ นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างเตียง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขากลับใจอ่อนลงอย่างประหลาด
มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดของฉีหลวนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นโฉมหน้าของว่าที่ภรรยา
ใบหน้าของหญิงสาวงดงามเปล่งประกายดุจแสงอรุณ แต้มชาดแล้วก็ยิ่งงามกว่าดอกท้อ สมกับคำเล่าลือภายนอกที่ว่านางมีโฉมงามล่มเมือง
นางดูคล้ายจะประหม่า ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ขนตางอนงามกะพริบ ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
“……” ฉีหลวนเบือนสายตาหนีในทันใด แล้ววางผ้าคลุมหน้าสีแดงลง ปลายหูแดงเรื่อเล็กน้อย
สืออู้ชิงไม่คิดเลยว่าพระเอกจะมองไปทางอื่นด้วยท่าทีรังเกียจตั้งแต่แรกเห็น!
นี่คือตัวละครที่ใคร ๆ ก็รังเกียจหรือ?
สืออู้ชิงบ่นในใจเงียบ ๆ
นางครุ่นคิด ก่อนเรียกเขาอีกครั้งตามนิสัยของเจ้าของร่างเดิม “ท่านอ๋อง”
คราวนี้เสียงหวานยิ่งกว่าเดิม
ฉีหลวนแทบจะทนไม่ไหว เขาแสร้งทำเป็นเย็นชา เหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนเตรียมเอ่ยถ้อยคำที่คิดไว้แต่แรก
แต่หญิงสาวกลับเอ่ยขึ้นมาโดยไม่รู้อะไรเลยว่า “ดื่มสุราประสานรักกันหรือไม่?”
ฉีหลวนมองนาง
สืออู้ชิงคิดในใจว่า ในเนื้อเรื่องเดิม ‘สืออู้ชิง’ ก็พูดเช่นนี้นี่นา ทำไมพระเอกถึงมองตัวเองแบบนี้ล่ะ?
หรือสีหน้าท่าทางตอนพูดของฉันไม่ถูกต้อง?
สืออู้ชิงพยายามแก้สถานการณ์ “ข้าเพิ่งแต่งงานเป็นครั้งแรก” มีอะไรไม่ถูกต้องก็อย่าถือสาเลย
ฉีหลวนเข้าใจความหมายแฝงของนาง เขาแทบถูกความน่ารักทำให้มึนงง จนลืมคำพูดที่เตรียมไว้แต่แรกไปเกือบหมด
ทำได้เพียงทำหน้าขรึมแล้วเดินไปยังโต๊ะ
สุราสองจอกวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
สืออู้ชิงลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วเดินไปที่โต๊ะ นางรู้ว่าในเนื้อเรื่องคืนนี้ หลังพระเอกดื่มสุราประสานรักกับนางแล้ว เขาจะจากไป กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือฉากสุดท้ายของคืนนี้ระหว่างนางกับพระเอก!
“ท่านอ๋อง นับแต่นี้ไปข้าก็คือพระชายาของท่านแล้ว” สืออู้ชิงยกจอกสุราขึ้น แววตาเปี่ยมความคาดหวัง
เจ้าของร่างเดิมให้ความสำคัญกับฐานะของตนอย่างยิ่ง นางจึงปรารถนาให้ท่านอ๋องยอมรับตน
“……” บุรุษเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบรับอย่างไร้อารมณ์ว่า “อืม”
สืออู้ชิงหรี่ตายิ้ม แล้วดื่มสุราประสานรักกับเขา
หลังดื่มเสร็จ ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงันและกระอักกระอ่วนอย่างประหลาด
สืออู้ชิงไม่กังวลว่าฉีหลวนจะจับได้ว่านางไม่ใช่สือซูหลิง ทั้งที่อยู่ใกล้กันเพียงนี้
เดิมทีเจ้าของร่างเดิมกับพี่สาวเอกก็มีหน้าตาคล้ายกันถึงหกส่วน ยิ่งจงใจเลียนแบบทั้งการแต่งกายและกิริยาท่าทาง พระเอกที่ไม่คุ้นเคยกับสือซูหลิงย่อมไม่มีทางจำได้!
ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาหงส์ของฉีหลวนลุ่มลึก เขามองนางอย่างเรียบเฉย ก่อนถามขึ้นกะทันหันว่า “เจ้าเป็นสือซูหลิงจริงหรือ?”
“?” สืออู้ชิง
เมื่อครู่ฉันเพิ่งคิดเองแท้ ๆ ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางจำได้!
ใจเย็นไว้! ตั้งสติ!
“หืม?” หญิงสาวเอียงศีรษะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“……” บุรุษเบือนสายตาหนีอย่างไร้เหตุผลอีกครั้ง!
เขาลุกขึ้นอย่างเร่งร้อน “เดิมทีเราก็มิได้มีใจให้กัน ต่อไปต่างเคารพกันดุจแขกก็พอ คืนนี้ข้าจะไปนอนที่อื่น เจ้านอนพักแต่เนิ่น ๆ เถิด”
กล่าวจบ เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
……จากไปอย่างรวดเร็ว?
สืออู้ชิงเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเผลอใช้คำนี้บรรยาย
หรือว่าอีกฝ่ายใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนแทบลอยไปแล้ว?
ทันทีที่สืออู้ชิงปัดความคิดแปลกประหลาดออกไป ก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้น
“บัดนี้เปิดหน้าต่างความคิดเห็นของผู้อ่าน”