……
“เจ้ามีความอาลัยอาวรณ์บ้างหรือไม่?”
สืออู้ชิงเกือบจะหลับไปแล้ว จู่ ๆ ระบบก็โผล่มาถามคำถามนี้
นางสะดุ้งตื่น แต่ไม่ได้โกรธ ครุ่นคิดถึงความหมายของคำถามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปตามตรงว่า “มีสิ ย่อมมีอยู่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนดีกับข้าถึงเพียงนี้…แม้ข้าจะยังไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ” ระบบกล่าว “เจ้าไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่อไปได้ เพราะฉะนั้นอย่าซาบซึ้ง อย่าอาลัยอาวรณ์”
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกันตรงไหนหรือ?” สืออู้ชิงยิ้มจนดวงตาโค้ง “วางใจเถิด ยังจำได้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดกับเจ้าอย่างไร?”
นางหมายถึงคราวที่คุยกันก่อนหน้านี้ ตอนนั้นระบบยังคิดว่านางเย็นชาอยู่เลย
ระบบเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “แต่วันนี้เจ้า ดูไม่เหมือนเมื่อก่อนนัก”
“ก็จริง แต่ข้าเพียงรู้สึกว่าฉีหลวนดีกับข้ามาก ช่วยลดความเสี่ยงให้ข้าไปไม่น้อย ทั้งยังทำให้ภารกิจของข้าสำเร็จง่ายขึ้น ที่สำคัญที่สุดคือเมื่อมีเขาอยู่ ข้าก็ได้กินขนมที่ตั้งใจทำให้ข้าหลายอย่าง ได้สะสมเครื่องประดับอัญมณีที่ชอบมากมาย และยังเข้าใจเหตุผลต่าง ๆ อีกหลายเรื่อง…”
พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของสืออู้ชิงก็เบาลงเล็กน้อย ทว่าไม่นานนางก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกล่าวต่อ “เพราะฉะนั้น ในเมื่อเขาดีกับข้าถึงเพียงนั้น ข้าก็อยากดีกับเขาบ้าง”
“เจ้าเป็นเช่นนี้อันตรายมาก” ระบบชี้ตรงจุด
“อันตรายหรือ? ไม่หรอก เมื่อโลกนี้สิ้นสุดลง ข้าก็จะลืมเอง”