……
สืออู้ชิงไม่รู้ว่าคืนนั้นสืออวี้พูดอะไรกับคนของฉีหลวนบ้าง หลังจากนางได้พบหมอและหลับไปอย่างสะลึมสะลือ พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉีหลวนก็ไม่ได้ถามอะไรสักคำ
ตรงกันข้าม เขากลับเอ่ยขอโทษ บอกว่ามือสังหารในคืนนั้นล้วนมุ่งเป้ามาที่เขา แต่กลับทำให้นางต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
สืออู้ชิงลองคิดดูแล้ว ก็เห็นว่ามีความเป็นไปได้สูงจริง ๆ อย่างไรเสียการเลือกลงมือสังหารตนในช่วงเวลานั้น...ช่างบังเอิญเกินไป
ไม่มีใครรู้ว่าฮ่องเต้จะทรงรั้งฉีหลวนไว้พูดคุย
ฉีหลวนไม่ถามถึงเรื่องคืนนั้น นางจึงเบาใจไปได้ แม้ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่พูดตามตรง ตัวละครอย่างฉีหลวน อวี๋หย่งหนิง สือซูหลิง และเซียวฉือ ล้วนเก่งกาจเกินไป ไม่ว่าจะนิสัยเช่นไร รัศมีของพวกเขาก็เจิดจ้าคมกริบเกินควร หากต้องแสดงละครต่อหน้าคนเหล่านี้ไปนาน ๆ...สืออู้ชิงคิดว่าสักวันตนคงโป๊ะแตก
สืออู้ชิงยืนหยัดแสดงละครต่อหน้าฉีหลวนมาได้นานถึงเพียงนี้ พูดตามตรง นางยังสงสัยว่าอีกฝ่ายจงใจออมมือให้หรือไม่
แม้นางจะหลบสายตาได้ก็หลบ หากแสร้งเขินอายก้มหน้าก็ทำ หากพูดอ้อมแอ้มได้ก็พูดอ้อมแอ้ม แต่นางก็ยังรู้สึกว่าตนมีช่องโหว่อยู่ไม่น้อย
ฝีมือการแสดงของตัวเอง นางยังพอรู้ดีอยู่บ้าง
“ไม่แน่ว่าฉีหลวนอาจพบความผิดปกติมานานแล้ว...” นางพึมพำ ก่อนจะเอนกายลงบนเตียง เปิดหน้าต่างผู้อ่านอย่างเบิกบาน