สืออู้ชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวออกไปสู่หนทางสำคัญที่สุดในการเก็บค่าความนิยมของโลกใบนี้
นางเอียงหน้า จับจ้องพี่ชายไม่กะพริบตา ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้าส่งพี่หญิงออกจากเมืองหลวงไปแล้ว นางไม่ชอบถูกผูกมัดที่สุด ต่อไปย่อมได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี รอข้าตายแล้ว นางก็จะกลับสกุลสือได้”
สืออวี้ชะงักงัน
ส่วนอวี๋หย่งหนิงพลันโอบรัดร่างของสืออู้ชิงแน่นขึ้น “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
“หลายปีมานี้ชื่อเสียงของท่านอ๋องฉีโด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเข้าข่ายมีคุณความชอบสูงเกินเจ้านาย ฝ่าบาทย่อมทรงระแวงอยู่แล้ว แต่กลับไม่เพียงไม่ลดทอนอำนาจของเขา ยังทรงยกบุตรีสายตรงของสกุลสือ หรือก็คือพี่หญิง ให้แต่งกับเขา...ความหมายแท้จริงนั้นชัดเจนยิ่งมิใช่หรือ?”
สืออู้ชิงยิ้มขื่น “ฝ่าบาทไม่ทรงยอมให้ท่านอ๋องฉีอยู่ต่อ และไม่ทรงยอมให้สกุลสืออยู่ต่อเช่นกัน พระองค์ต้องการกำจัดขุมกำลังที่เป็นภัยต่อพระองค์ทั้งหมด ส่วนทางจวนอ๋องฉี พระองค์ไม่กล้าลงมือโดยง่าย จึงคิดเริ่มจากทางสกุลสือ อย่างไรเสีย หากจวนเสนาบดีกับจวนอ๋องฉีเกี่ยวดองกัน ความผิดของสกุลสือ ท่านอ๋องฉีก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น”
สืออวี้มองสืออู้ชิงด้วยความตื่นตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าความคิดของผู้ครองแผ่นดินที่ไม่เคยผ่านเข้ามาในหัว จะหลุดออกจากปากของน้องสาวต่างมารดาผู้อ่อนโยนว่าง่ายเช่นนี้