ก่อนที่สืออู้ชิงจะถูกวางยาสลบ นางยังบ่นพึมพำอยู่ในใจ—คนของเซียวฉือไหวไหมเนี่ย!
คิดจะลักพาตัวฉันแท้ ๆ แต่ยังไม่ทันแตะชายเสื้อ ก็ใกล้จะถูกกวาดล้างหมดแล้ว?
ไม่มีรัศมีตัวเอกเอาเสียเลย!
อย่างน้อยเขาก็เป็นคนของฝ่ายนางเอกนะ!
สืออู้ชิงตั้งใจปล่อยตัวให้พวกนั้นจับไป จึงยอมให้คนลักพาตัวนางได้สำเร็จ
นางได้แต่โล่งใจที่มุมมองของผู้อ่านไม่ได้อยู่ฝั่งตน ไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนไม่น้อย
เมื่อสืออู้ชิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ดวงตาถูกผ้าปิดไว้ มองเห็นเพียงความมืดมิด ไม่เห็นสิ่งใดเลย
สืออู้ชิงลองยกมือขึ้นแกะผ้า แต่กลับพบว่าแม้แต่แรงขยับนิ้วก็ไม่มี เหมือนตกอยู่ในเงื้อมมือผู้อื่นโดยสิ้นเชิง
มาถึงยามนี้ สืออู้ชิงไม่ได้กังวลแล้ว ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือถูกทรมานจนตาย ซึ่งเดิมทีก็เป็นจุดจบที่นางควรได้รับอยู่แล้ว
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้ฉันมาเพื่อรอความตาย ขอแค่ตายไป ค่าความนิยมก็น่าจะครองอันดับหนึ่งได้อย่างมั่นคง แล้วภารกิจก็จะสำเร็จ—ถึงอย่างไร ความเข้าใจผิดที่ยังไม่คลี่คลาย กาลเวลาที่ไม่อาจย้อนคืน ความแค้นและการสังหารผิดตัว ความเสียดายเช่นนี้จะติดอยู่ในใจผู้อ่านไปอีกนานแสนนานหลังฉันตาย!
หนึ่งในกลยุทธ์เพิ่มค่าความนิยม—ความค้างคาใจ!