ฉงโหลวนิ่งเงียบไปชั่วครู่
เขาปรับเปลี่ยนท่าทาง ใช้ขาหลังถีบพื้นยันตัวเองขึ้น ร่างกลมกลึงเดินแล้วโยกเยกไปมา
เขาเดินไปที่ขอบอ่างน้ำ ก้มลงมองเงาสะท้อนของตัวเองบนผิวน้ำ
ใบหน้ากลมขาวดำตัดกัน ถุงใต้ตาดำใหญ่ หูกลมสั้น
ฉงโหลวจ้องใบหน้าบนผิวน้ำ
หากตอนนี้เขาเป็นเสือดาวหิมะ เขาคงกระโดดข้ามประตูเหล็กนี่ไปแล้ว หากเป็นสิงโตขาว เขาจะพุ่งชนราวกั้นจนหัก หากเป็นเหยี่ยวเพเรกริน เขาจะบินออกไปทางช่องระบายอากาศ
แต่เขาเป็นเพียงลูกแพนด้ายักษ์ ลูกแพนด้าที่น้ำหนักตัวน่าจะเกินมาตรฐาน แขนขาสั้นเตี่ย
ลมแรงถูกพ่นออกจากจมูกของฉงโหลว
ผิวน้ำกระเพื่อม ไหวเป็นระลอกคลื่นบิดเบี้ยวใบหน้ากลมของเขา
......
ยามราตรี
ไฟหลอดบนเพดานคอกถูกดับลง เหลือเพียงไฟกลางคืนดวงเล็ก ๆ ตรงมุมห้อง แสงสีส้มทอดเงาจาง ๆ บนพื้น
ศูนย์เพาะพันธุ์ทั้งแห่งเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปั่นไฟที่อยู่ไกลออกไปกับเสียงนกกลางคืนร้องเป็นครั้งคราว
ฉงโหลวยืนยันไม่มีเสียงฝีเท้าในทางเดิน แล้วเขาก้มลง นอนคว่ำ ท้องแนบพื้น แขนขากางออก
ท่าทางนี้ขัดกับนิสัยทางสรีรวิทยาของแพนด้ายักษ์โดยสิ้นเชิง
แพนด้ายักษ์เวลานอนคว่ำมักจะขดแขนขา หลังโค้ง แต่ฉงโหลวกลับให้ท้องแนบพื้นสนิท อุ้งเท้าหน้าชิดยื่นไปข้างหน้า ขาหลังงอเก็บไว้ใต้ท้อง ร่างทั้งร่างกดต่ำมาก